دوست دارم بدونم اون بخش عظیمی از آدم تویِ فضای مجازی که اون یه نظریه رو ارائه میدن تویِ دنیای واقعی کجان.
چون آدم حسابی، برای قضاوت کردن- باید یه چیزی که تجربه کردی، به چیزی که با چشمایِ خودت میبینی اعتماد کنی، نه به داستان هایی که ممکنه برای جلب توجه تعریف شده باشن.
کاش عواطف انسانی رو هم میشد همیشه با جدول و نمودار نشون داد، چون در حال حاضر نه میدونم، نه میفهمم.
میدونم نیاز دارم بنویسم، ولی نمیدونم چطور کلمات رو کنار هم بزارم تا بتونن اون احساس رو بازتاب بدن
هدایت شده از • کرمیتِ خسته •
دوست دارم
با ریحابی شطرنج بازی کنم
با آنسه صحبت کنم
با قمین غیبت کنم
با پرستش برم پارک بانوان
با هستی یه قبر بِکَنَم
با جاسکیم برم کربلا
با سید هم یه دور چایی بخورم
و با فاطمه (گل کاشی) هم برم کتاب فروشی
همینه که نیست
دوست دارم با ریحابی شطرنج بازی کنم با آنسه صحبت کنم با قمین غیبت کنم با پرستش برم پارک بانوان با ه
چِس داتکام داره بهت چشمک میزنه نیلووو~
هدایت شده از عبد العرشیا !
حس اضافی بودن از طریق تماس مزخرف تره امیدوارم تجربش نکنید
هدایت شده از چای و ایوون
ریحآبی من شآید برای خودم اگر میخواستم ارزویی کنم این بود امسال تورو اینجا ببینم.
اما برای تو،
در همین قطعه، که قطعه ای از بهشتِخداست، فکر میکنم که به هنگام اربعین، حرمِ ارباب برایت نسخهٔعکاسی شود و از پلسیاه رنگی که برای فیلمبرداران و عکاسان میگذارند، بالا روی، عکاسی کنی و عشق، از دیدن حرم در آن روز و ساعت..