نامت در چشمانم چون لاله ، سرخ می‌ایستد .

بگشای لب ، که قند فراوانم آرزوست .

هم کمند بلایی و هم کلید نجاتی .

همین حالا ، جهان کوچک شد و فقط تو ماندی .

من تو رو میپرستم ، همونجوری که یه مومن خداشو .

خنده‌هاتو مثل شمعدونی میزارم رو طاقچه .

ماه داره لبخندت رو از دور تماشا میکنه .

یه وجب خاک مال من ، هرچی میکارم مال تو .

تو هم اضافه شدی به شهر آرزوهام .

به لحاظ جسمی احتیاج دارم صبحا موقع صبحونه جای شکر تو چای شیره‌ی تریاک حل کنم تا شبا انقد از دردِ کمر و گردن، پهلو به پهلو نشم، به لحاظ روحی‌ام شبها احتیاج دارم موقع خواب یکی برام کتاب بخونه که خوابم ببره. هیچکدوم از این دو ربطی بهم ندارن، متوجه‌ام، ولی من واقعا برای شروع روزهام و پایان شبهام به این دو مورد نیاز دارم.