‌ بچه‌ها، چند جا دیدم که دنبال موضوعات فلسفی برای بحث می‌گردید... نمی‌دونم، اما احساس می‌کنم فلسفه چیزی نیست که همیشه باید دنبالش گشت؛ گاهی باید اجازه داد خودش سراغ آدم بیاد... ‌

‌ وقتی برای مدتی از هیاهوی بیرون فاصله می‌گیرید، سکوت می‌کنید و سفری به درون خودتان را آغاز می‌کنید، آرام‌آرام صداهای شلوغ ذهن فروکش می‌کنند... در میان آرامش آن سکوت، هنگامی که غرق مشاهده، مکاشفه و تعمق می‌شوید، پرسش‌هایی سر برمی‌آورند که گویی از جایی عمیق‌تر از کنجکاوی معمولی می‌آیند؛ پرسش‌هایی که فقط در ذهن نیستند، بلکه در اعماق تمام وجودتان احساسشان می‌کنید.... ‌

‌ به همین دلیل، من فکر می‌کنم اگر از یک هوش مصنوعی یا هر منبع دیگه‌ای بخوایم برامون «سؤال فلسفی» تولید کنه، اون سؤال هرچقدر هم جذاب باشه، باز از بیرون به ما رسیده... و دیگه یک "پرسش بنیادین اصیل" نیست...، فقط پرسشیه که حالا برای ذهنتون به سوالی تبدیل شده که دنبال پاسخشه... اما پرسشی که از دل تجربه، سکوت، تردید، رنج، شگفتی یا مکاشفه‌ی خود انسان زاده می‌شود، جنس دیگری دارد؛ چون پیش از آنکه یک سؤال باشد، یک تجربه‌ی زیسته است.... ‌

‌ در حالی که در فلسفه، همیشه مسئله پیدا کردن پاسخ نیست... گاهی حتی پاسخ کامل و نهایی وجود ندارد... ارزشِ فلسفه بیشتر در خودِ مسیر اندیشیدن، زیستن با پرسش، و دگرگون شدن در جریان جست‌وجوست... و نه فقط یک پرسش برای پاسخ... ‌

‌ بذارید خودتون در دریای مکاشفه غرق بشید... اجازه بدید پرسش‌های وجودی و فلسفی، خودشون از درونتون متولد بشن... اون‌وقت دیگه فقط یک سؤال در ذهن نیست که دنبال پاسخ باشه؛ بلکه پرسشیه که با تمام وجودتون لمسش می‌کنید، باهاش زندگی می‌کنید، و شاید هیچ‌وقت هم کاملاً رهاش نکنید... ‌

و در آخر اینکه...

‌ دیگر نتوان‌.. ‌

‌ ‌ ‌ ‌ ‌۰۵‌/‌۰۵‌/۰‌۵ ‌ ‌ ‌ ۰۵:۰۵ ‌ ‌ ‌

فقط بخاطر تو...

‌