رویایِ سبزِ جنگل
آدما هم مثل سیمای گیتارن ممکنه یهو وسط نواختن موسیقیِ زندگی توانشونو از دست بدن و من بدون تو، گیتاریم که به سیمای قبلیش عادت کرده. بدون تو، من یه الحمبرای کهنهم که قراره گوشه ی اتاق خونهش بپوسه.
- دزیره، کیم تهیونگ نوامبر 1990.
رویایِ سبزِ جنگل
بزرگترین افسوس من برای کار های اشتباهی که کردم نیست، برای کار های درستیه که واسه آدمای اشتباه کردم.