ما مانده‌ایم و قلبی متروک و خاک‌خورده اطراف ما نیامد، یک شیرِ پاک‌خورده !!

ولی آدم‌های صبور؛ هیچوقت چیزی را فراموش نمی‌کنند، زخم‌هایشان را می‌شمارند و حرف‌ها را مرور می‌کنند و همچنان لبخند می‌زنند. ناگهان با همان لبخند ساده، طوری می‌روند که انگار از همان ابتدا نبوده‌اند.

آتش بگیر تا که بدانی چه میکشم احساس سوختن به تماشا نمیشود

بر ما دلت نسوخت ندانم چرا نسوخت

و من دین خویش را...

چه میخواهد شکسته دل به غیر از چشم گریانی؟!

پشیمان می‌شود آنکه برای تو نمی‌میرد چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی

پدرم گفت خدایا پسرم نا اهل است همه گفتند ببر کرب‌و‌بلا خوب شود شدم گریه کن و سینه زنت ثارالله پدرم گفت دمت گرم اباعبدالله...