غلط گفتند دل به دل راه دارد. من هر شب بی قرارت و تو،آسوده در خواب(:

کسی که تا این وقت شب بیداره با کسی حرف نمیزنه دردهاش اجازه نمیدن بخوابه.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌«در گلویم گیر کرده، زخمِ یک بغضِ غریب...»

خنده میبینی ولی از گریه‌ی دل غافلی ؛ خانه‌ی ما از درون ابر است و بیرون افتاب :)

درد یعنی که شبی بین غم و بی‌خوابی هوسِ دیدنِ یاری که تو را کُشت،کنی...

گر از یادم رود عالم،تو از یادم نخواهی رفت به شرطِ آنکه،گه گاهی تو هم از من کنی یادی.

من پناهنده ام،به مرزهای تنت و من همهِ جهان را در پیراهنِ گرم تو خلاصه می کنم. مثل درختی که به سوی آفتاب قد می‌کشد؛همه‌ وجودم دستی شده است،و همه‌ دستم خواهشی؛خواهشِ تو(: چه بی تابانه میخواهمت! تو را دوستت دارم! و این دوست داشتن حقیقتی است، که مرا به زندگی دلبسته می کند!... _شاملو

یک‌نفـر می‌آید از راه و دچارت میکنـد ، بی‌قرار و بی‌قرار و بی‌قرارت میکنـد(:

بی‌عشق از دنیای آدم ها چه می‌ماند؟ تو فکر کن درسِ ریاضی بی‌عدد باشد!

دَردِ دِل با کَس نَگُفتَم، دَردِ مَن گُفتَن نَداشت خَنده بَر لَب میزَدَم،هَر چَند خَندیدَن نَداشت

به قول شاعر که میگفت: زِ بس خندیدم و پنهان نمودم راز خود را؛ کسی باور ندارد در دلم دریای دردست!