گفتم ای دوست تو هم گاه به یادم بودی؟ گفت من نام تو را نیز نمی‌دانستم.

گر تو هم چون ما پریشان حال و تنهایی بیا جمع جمع مردم تنهاست می آیی بیا..!

در خیالم آمدی محکم بغل کردم تو را بی‌وفا این آمدن در عالم رویا چرا؟

موهایِ تو خرمایی و شهر دلِ من بم آشفته نکن موی که بم زلزله خیز است

۰۰:۰۰

دلتنگم و دیدار تو درمان من است بی رَنگِ رُخَت زمانه زندان من است .

ندارم وحشتی از شیر و ببر و حمله گرگان، از آن گرگی ڪه می پوشد لباس میش می‌ترسم!.....

نشان نمی دهد ظاهرِ چنان سنگم ؛ ولی قسم به صبوری ؛ عجیب دلتنگم(:!

تو اگر باشی و من باشم و باران باشد به بغل می‌کشمت گرچه خیابان باشد...

وحشی بافقی میگه: من بودم و دل بود و کناری و فراغی این عشق کجا بود که ناگه به میان جست

وقتی ازم می‌پرسن چی‌شده چرا ناراحتی مشکلت چیه؟ تنها چیزی که به ذهنم می‌رسه اینه که: «من نمی‌تونم به تو بفهمونم. نمی‌تونم به کسی بفهمونم که در من چی می‌گذره. من حتی نمی‌تونم اونو برای خودم توضیح بدم.»

هرچه کردم که نفهمد شده ام عاشقِ او عاقبت شعر و غزل دستِ دلم را رو کرد