مرهمِ زخم‌های کهنه ام،کنجِ لبانِ توست! بوسه نمی‌خواهم، چیزی بگو. _شاملو

الان منِ درون گرا که حتی تو ارتباط با آدمای عادی مشکل دارم، چجوری بهت بفهمونم دوستت دارم ؟ چجوری بفهمونم که برام خاصی،فرق داری با بقیه؟

امروز پدرتو دیدم بعد از سلام احوال پرسی وقتی ازم رد شد بغض به گلوم چنگ زد جوری که وایسادم تا حالم بهتر بشه بعد برم داخل کلاسم ولی اون دوستی که منو دید رو چه کنم وقتی پرسید چیشده چرا داشتی گریه میکردی چی میگفتم؟میگفتم باباتو دیدم؟اونکه از احساسات من خبر نداشت من حتی خودمم خودمو درک نمیکنم..:)

غلط گفتند دل به دل راه دارد. من هر شب بی قرارت و تو،آسوده در خواب(:

کسی که تا این وقت شب بیداره با کسی حرف نمیزنه دردهاش اجازه نمیدن بخوابه.

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌«در گلویم گیر کرده، زخمِ یک بغضِ غریب...»

خنده میبینی ولی از گریه‌ی دل غافلی ؛ خانه‌ی ما از درون ابر است و بیرون افتاب :)

درد یعنی که شبی بین غم و بی‌خوابی هوسِ دیدنِ یاری که تو را کُشت،کنی...

گر از یادم رود عالم،تو از یادم نخواهی رفت به شرطِ آنکه،گه گاهی تو هم از من کنی یادی.

من پناهنده ام،به مرزهای تنت و من همهِ جهان را در پیراهنِ گرم تو خلاصه می کنم. مثل درختی که به سوی آفتاب قد می‌کشد؛همه‌ وجودم دستی شده است،و همه‌ دستم خواهشی؛خواهشِ تو(: چه بی تابانه میخواهمت! تو را دوستت دارم! و این دوست داشتن حقیقتی است، که مرا به زندگی دلبسته می کند!... _شاملو