سلام سردار. امروز صبح توی نانوایی در یک بافت مذهبی، یک آقایی که پیراهن مشکی به تن و ریش معقول به صورت داشت، می‌گفت آنهایی که جنگ طلبند خودشان بروند جنوب بجنگند. میگیری که چه میگویم، سردار؟

برادر دینی. شما تا دیروز تاثیر کنش سیاسی ات این بود که وزرای رئیسی را استیضاح کنی، جلوی استیضاح وزرای پزشکیان را بگیری، رأی جلیلی را بشکنی تا پزشکیان رای بیاورد. همه‌ی اینها در جای خود مهم بوده است لکن یک جوری ردش می‌کردیم. می‌گفتیم به هرحال ما خاتمی و روحانی داشتیم و یک جوری تسکین می‌دادیم خودمان را. لکن سردار ورود به یک شطرنج بین‌المللی و تصمیم گیری برای صلح و جنگ، زیادی عرصه‌ی سختی نیست؟ یعنی میخواهم بگویم مطمئنید با همان ارنج مشاوران که در انتخابات یک شهر، چهارم شدید، میتوان مچ آمریکا را خواباند؟

من تنها گروهی که دیدم بحث جلیلی قالیباف می‌کنه، قالیبافی هایی هستند که میگن «بحث جلیلی قالیباف نکنید». کی بحث جلیلی قالیباف داره آخه؟ ما در کنار رهبرمون مطالبه میکنیم که سردار، تعهدت چی شد؟

بنظرم بعد از عملیات موفق کانال های پر شمار وفاقی در تفسیر کلمه‌ی «علی‌الاصول» حالا وقتش است که کلمه‌ی «منتظر» را برایمان تفسیر کنند.

مسئله این است که این صحنه ها آشناست. ما بارها این مسیر را رفته‌ بودیم.

سالهاست معتقدم -و علی‌القاعده کارهای آقای راجی بی‌تاثیر نبوده است-حکومت ایران بهترین حکومت دنیاست از بین حکومت های موجود.آن شب (خارج از وقت اداری طبعا)زنگ زدم اداره گاز و -گمانم- زیر دو ساعت آمدند، کنتور گاز را عوض کردند و رفتند بدون اینکه همانجا هزینه دریافت کنند. این بازخوردهای متعجبانه خارجی ها از سرعت بازسازی هم موید دیگر. درود بر روح شما آقای خامنه‌ای عزیز.

این نکته‌ی ضریب هوشی، یک مقدار خودزنی ندارد؟

این رئیس جمهور همانی است در پس هر اشتباه گاه و بی‌گاهش، میگویند ساده است، دل‌ش پاک است، توی دلش چیزی نیست؟

برای آنها که با کلمات شعام، دبیرخانه‌ی شعام و حجت، جمله سازی میکنند.

دوست دارم در مذاکرات باشم و احوال دشمن را تماشا کنم. میدانی، فریب دادن برای بار اول و دوم و سوم آسان است. میگویی پول‌هایت را آزاد میکنم و نمیکنی. بار دوم میگویی حاجی آن دفعه رئیس سنا با زنش قهر کرد و نذاشت، این دفعه دیگر هماهنگ است. بار سوم میگویی آقا این دفعه قول قول قول، حتی شاید انگشت کوچک به انگشت کوچک هم بکنی. اما فریب برای بار هفتادم چگونه است؟ یعنی طرف خنده‌اش نمیگیرد؟ می‌آید در جلسه و میگوید همان همیشگی؟ به جناب مسیح مثلاً قسم میخورد؟ خلاصه چگونه خودش را جدی نشان میدهد؟