🚩 چه اتفاقی باید بیفتد که دیگر مذاکره نکنیم؟! شیخ اسماعیل رمضانی: 🔹 به ما بگویید مرز مذاکره و عدم مذاکره کجاست؟ چه اتفاقی باید بیفتد که بگوییم دیگر مذاکره نمی‌کنیم؟ 🔹وسط مذاکره دو بار دشمن خنجر زده باز می‌خواهید مذاکره کنید؟ شما با کسی که بهتون خنجر بزنه حرف زدن رو ادامه می‌دید؟ 🆔 @nazdikesobh1

👆🏻به تازگی خبر افتتاح "انستیتو کانسر ایران" آمد! در این زمینه، کمی خواهم نوشت، اما فی‌الحال: ✨«نگذارید زبان فارسی دچار فرسودگی و ویرانی بشود؛ ما باید [آن را] خیلی حفظ کنیم‌.‌‌ من حتّی گاهی اوقات می‌بینم در ‌رژیم طاغوت که خب همه‌ چیزشان به فرنگی‌ها و به خارجی‌ها بسته بود، روی مسئله‌ی زبان، یک گوشه‌ای بود یک تعصّبی وجود داشت، ‌یک چیزهایی داشتند؛ ما هم اوایل انقلاب از این جهت خیلی خوب بودیم، بعد یواش‌یواش خیلی ولنگ ‌‌و واز شد‌» (امام خامنه‌ای شهید، اردیبهشت ۱۳۹۸) «اسم فارسی را با خط لاتین می‌نویسند... یا اسم‌های فرنگی روی محصولات تولید شده‌ی داخل ایران... خب چه داعی داریم ما این کار را بکنیم؟ ... نام شرکت، نام محصول، نام مغازه! و از این قبیل همین‌طور مکرر تعبیرات فرنگی و بخصوص انگلیسی! من از این احساس خطر می‌کنم» (امام خامنه‌ای شهید، آذر ۱۳۹۲). 〰️و حالا رسیده‌ایم به این‌که اسم مرکزی که با بودجۀ دولت و مالیات مردم ایران ساخته شده را هم خارجی می‌گذارند! ▪️«غرب‌زدگی می‌گویم هم‌چون وبازدگی. و اگر به مذاق خوشآیند نیست بگوییم هم‌چون گرمازدگی یا سرمازدگی؛ به هر صورت سخن از یک بیماری است. عارضه‌ای که از بیرون آمده و در محیطی آماده برای بیماری رشد کرده!» (آل احمد) ⁉️چه ایرادی داشت که نام مرکز، مؤسسه/ بنیاد/ بیمارستان تخصصی سرطان ایران باشد؟ 🆔@Taa2030

⭕️ اعتراف سرلشگر نیروی هوایی انگلیس: ایران اهداف آمریکا را یکی پس از دیگری درهم کوبید! 👤 شان‌بل، سرلشگر سابق نیروی هوایی انگلیس: 🔹 ایران به کشوری تبدیل شده که عملاً فرمان را در دست دارد. 🔹 ایرانی‌ها با موفقیت اهداف آمریکا را در هم کوبیدند. 🔹 مقامات آمریکایی حاضر نیستند اعتراف کنند که شماری از رادارهای قدرتمندشان هدف قرار گرفته و ایران توانسته است به این حملات پاسخ متقابل بدهد. 🔹 در شرایط کنونی، هیچ راه‌حل نظامی برای شکست دادن ایران وجود ندارد و تصور این واقعیت برای بسیاری دشوار است. 🆔 @Masaf

🎥 درخواست عجیب پسربچه ۱۲ ساله از آتش‌نشان فداکار؛ یه تیر بزن منم بمیرم عمو! ▪️ روایت عجیب آتش‌نشانان فداکار، از نجات تنها بازمانده یک خانواده ۴ در محله سیزده آبان شهرری. 🆔 @Masaf

🔴 ۷۰ درصد ذخایر موشکی ایران آماده استفاده است و ایران در مذاکرات دست برتر را دارد 🔹 سوزان رایس، نماینده سابق آمریکا در سازمان ملل: 🔹️ اکنون ناچاریم به میز مذاکره بازگردیم، آن هم با دستی ضعیف‌تر و در نهایت به توافقی برسیم که بسیار بعید می‌دانم از نظر کیفیت حتی نزدیک به توافق سال ۲۰۱۵ باشد. به همین دلیل است که این اقدام منطقی به نظر نمی‌رسد. بله، منطقی نیست. 🔸️ کریس مورفی، سناتور آمریکایی: 🔸️ هر رئیس‌جمهوری در خصوص پیامدهای اقدام نظامی، مشابه آنچه ترامپ انجام داد، توجیه شده است. به همه آن‌ها دو نکته گفته شده بود: نخست، ایران تنگه هرمز را خواهد بست و این اقدام اقتصاد جهانی را مختل خواهد کرد. دوم، صرفا با یک کارزار هوایی، امکان از بین بردن برنامه هسته‌ای ایران وجود ندارد. شما نخواهید توانست تمامی موشک‌های آن‌ها را نابود کنید، نخواهید توانست تمام پهپادهایشان را از بین ببرید... ایران بر این باور است که قوی‌ترین ضربه ما را تحمل کرده و دوام آورده است. گزارش‌های علنی نشان می‌دهد که آن‌ها همچنان حدود ۷۰ درصد از ذخایر موشکی خود را در اختیار دارند. 🆔 @Masaf

جنگ انرژی و مهار چین: آیا امپراتوری غرب می‌تواند پیروز شود؟ تحقیق و ترجمه : جنید ⚠️مقدمه : این بحث را با پیش‌فرضی آغاز می‌کنیم که دیگر نباید بحث‌برانگیز باشد: ایالات متحده به‌طور هدفمند در حال مهندسی یک انحصار جهانی انرژی است. از طریق مسدودسازی ایران، تخریب خط لوله نورد استریم [۱]، تحریم‌های روسیه، تصاحب منابع عظیم انرژی در لیبی و مدیترانه، دزدی دریایی آشکار از کشتی‌های رقیب، سرقت نفت ونزوئلا و تسلط نظامی بر گلوگاه‌های کلیدی حمل‌ونقل، واشنگتن به‌طور سیستماتیک ظرفیت صادراتی رقبای خود را نابود می‌کند و عرضه انرژی جهانی را تحت کنترل مستقیم یا غیرمستقیم خود درمی‌آورد. هدف صرفاً سودآوری برای شرکت‌های انرژی آمریکایی نیست (هرچند سودهای بی‌سابقه یک محصول جانبی خوشایند محسوب می‌شود). هدف، هژمونی است. کنترل بر قیمت، دسترسی و مسیرهای ترانزیت باید به‌عنوان سلاحی برای تنبیه رقبا و مهم‌تر از همه، برای منزوی کردن و مهار جمهوری خلق چین به کار گرفته شود [۲]. 🔆اگر این واقعیت را بپذیریم (و شواهد چندان جای تردید باقی نمی‌گذارند)، پرسش اساسی این است: آیا این استراتژی می‌تواند موفق شود؟ در این باره، به طور کلی دو دیدگاه وجود دارد. ⚠️دیدگاه نخست: شکستی فاجعه‌بار ؛ از منظر نخست، این طرح هم‌اکنون در حال فروپاشی است. آمریکا به یک رشته رویارویی‌های بی‌فرجام دامن زده، مهمات خود را در صحنه‌های پیرامونی تحلیل برده و چین به‌طور دست‌نخورده در حال پیشرفت است. نیروهای ایران و روسیه آن‌چنان که انتظار می‌رفت فرو نپاشیده‌اند؛ «چرخش به سمت آسیا» هنوز یک رویای لجستیکی بیش نیست. ظاهراً کوته‌بینی خاص ترامپ، همراه با نیرنگ متحدان منطقه‌ای‌اش، امپراتوری را در دامی انداخته است که پیشینیان عاقل‌تر از آن پرهیز می‌کردند. از این منظر، آمریکا دست‌وپا می‌زند، کشورهای جنوب جهانی را از خود می‌رنجاند و تنها روند روی آوردن جهان به انرژی سبز چینی و نهادهای چندقطبی را تسریع می‌بخشد. نتیجه‌گیری این گروه آن است که طرح، در اولین برخورد با واقعیت، شکست خورده است [۳]. 🔆این دیدگاه نکات قابل‌توجهی دارد و نوعی خوش‌بینی انقلابی را ارضا می‌کند، اما خطر دست‌کم گرفتن دشمن در آن وجود دارد. ⚠️دیدگاه دوم: پیشروی طرح: ارزیابی واقع‌بینانه‌تر، حق مطلب را به برنامه‌ریزان غربی می‌دهد. طبقه سرمایه‌داری فراملی احمق نیست. او می‌داند که جنگ‌ها پرهزینه و سرشار از تناقض‌اند و شکست‌های تاکتیکی، بهای جابه‌جایی استراتژیک محسوب می‌شوند. تصویر کلان همان چیزی است که اهمیت دارد. در سطح کلان، اروپا و آسیا امروز نسبت به پنج سال پیش بیشتر به انرژی تحت کنترل آمریکا وابسته‌اند. شرکت‌های انرژی آمریکایی سهم بازاری را تصاحب کرده‌اند که پیشتر در اختیار روسیه و ایران بود. ائتلاف فراآتلانتیک، هرچند آسیب‌دیده، حول یک هدف مشترک ضدچینی بازسازی شده است [۴]. 🔆از این منظر، طرح مربوط به پیروزی فوری نیست، بلکه به گردآوری تدریجی یک سازوکار قهری می‌پردازد. انحصار انرژی اهرم فشار است و جداسازی زنجیره‌های تأمین چین هدف نهایی. اینکه آیا این اهرم در نهایت برای واداشتن کشورها به انتخاب بین واشنگتن و پکن کافی خواهد بود، پرسشی باز باقی می‌ماند، اما اهرم واقعی است و روزبه‌روز سنگین‌تر می‌شود. ⚠️نقطه بحران: آیا انحصار انرژی می‌تواند چین را منزوی کند؟ اینجاست که دیالکتیک ضروری می‌شود. کسانی که طرح را کاملاً ناممکن می‌خوانند، ماهیت قدرت طبقاتی در مقیاس جهانی را نادیده می‌گیرند. طبقه سرمایه‌داری فراملی (الیگارشی که مقر آن در ایالات متحده است اما شاخه‌هایی در هر اقتصاد بزرگی دارد) حول یک منفع طبقاتی واحد و برتر متحد شده است: مهار چین و جلوگیری از گذار به فراسوی مرحله غارتگرانه سرمایه‌داری انحصاری. از ۱۹۴۵ و با فوریتی تازه از ۱۹۹۱ به این سو، این طبقه نشان داده است که آماده هرگونه فداکاری (از جمله فدا کردن کل اقتصادهای ملی، اشکال دموکراتیک و جان انسان‌ها در مقیاسی انبوه) برای حفظ هژمونی خود است [۵]. 🔆بنابراین، پرسش این نیست که آیا الیگارشی می‌خواهد از سلاح انرژی برای اجبار به بقیه سیاره استفاده کند. او می‌خواهد و خواهد کرد. پرسش این است که آیا کشورهای هدف را می‌توان وادار به اطاعت کرد؟ چین شریک تجاری شماره یک بیش از ۱۴۰ کشور است. برای اکثریت قریب‌به‌اتفاق کشورهای جنوب جهانی، عقلانیت منافع ملی به وضوح به سوی انرژی سبز ساخت چین، زیرساخت‌های کمربند-راه و گسست از وابستگی به سوخت فسیلی غربی اشاره دارد. اما عقلانیت منافع ملی خودبه‌خود به سیاست دولتی تبدیل نمی‌شود. غرب دهه‌ها وقت صرف کرده تا هنر تحمیل دولت‌های کمپراتور (وابسته) را کامل کند… ادامه … @Truthsgram

ادامه «…دولت‌هایی که منافع مردم خود را تابع اوامر سرمایه خارجی می‌کنند. این تمام تاریخ امپراتوری آمریکا پس از ۱۹۴۵ است [۶]. 🔆موفقیت یا شکست استراتژی مهار، بنابراین، در گرو مبارزه طبقاتی درون هر کشور محوری تعیین خواهد شد. غرب نیازی به پیروزی در همه کشورها ندارد. تنها باید چند شریک استراتژیک را تثبیت کند که بتوانند تحریم اقتصادی یا جنگ نیابتی را ممکن سازند. فهرست این کشورها روشن است: ژاپن، کره جنوبی، فیلیپین، تایوان و در صورت امکان هند، اندونزی، پاکستان. اگر بخش‌های کمپراتور طبقات حاکم این کشورها نصب یا تقویت شوند، سیاست‌هایی را اجرا خواهند کرد که مستقیماً با توسعه ملی آن‌ها در تضاد است؛ سیاست‌هایی که به سود منافع هژمونیک الیگارشی غربی و به بهای جمعیت‌های خودشان عمل می‌کند [۷]. این حدس و گمان نیست. این همان سازوکار دقیقی است که آمریکا به مدت هشتاد سال امپراتوری خود را حفظ کرده است. ⚠️چرا در نهایت کارگر نخواهد بود: دلیلی که این استراتژی، هرچند از منظر الیگارشی عقلانی به نظر رسد، در نهایت شکست خواهد خورد، در دل تناقضات خود آن نهفته است: 🔆۱. سلاح انرژی دارایی‌ای رو به کاهش است. چین بی‌حرکت ننشسته است. این کشور رهبر جهانی در انرژی تجدیدپذیر، فناوری باتری و زیرساخت شبکه است. هر سال، هزینه انرژی سبز کاهش و امکان استقلال از سوخت فسیلی افزایش می‌یابد. پنجره فرصت برای اجبار انرژی در حال بسته شدن است [۸]. 🔆۲. استراتژی کمپراتور ذاتاً ناپایدار است. جمعیت کشورهای جنوب جهانی منفعل نیستند. هرچه دولت‌هایشان آشکارتر برخلاف منافع ملی عمل کنند، بیشتر شورش داخلی را دعوت می‌کنند. موج احساسات ضد امپریالیستی در سراسر آفریقا، آمریکای لاتین و آسیا یک حالت زودگذر نیست، بلکه پاسخی مادی به طعمه‌کشی یک نظام رو به مرگ است. 🔆۳. خود الیگارشی فراملی سرشار از تناقض است.Drive for short-term profit با الزامات بلندمدت استراتژیک هژمونی در تضاد است. «فدا کردن» کل اقتصادها ممکن است در حالت انتزاعی قابل قبول باشد، اما وقتی ترازنامه شرکت‌هایی را تهدید می‌کند که الیگارشی نماینده آن‌هاست، شکاف‌های درونی چند برابر می‌شود. سودهای سرشار صنعت انرژی آمریکا ممکن است با منافع وال استریت در تضاد افتد اگر رکود جهانی تقاضا را خشک کند. وحدت طبقه سرمایه‌دار همیشه موقتی است و همیشه زیر فشار از هم می‌پاشد. 🔆۴. تمایل الیگارشی به پذیرش رکود جهانی، جنگ جهانی یا حتی تشدید هسته‌ای نشانه قدرت نیست؛ بلکه واکنش مستأصلانه طبقه‌ای است که بازی بلندمدت را باخته است. چین قرن بیست‌ویکم را در حوزه تولید و توسعه فتح کرده است. آمریکا فقط می‌تواند تلاش کند آنچه را دیگر نمی‌تواند بر آن سلطه یابد، نابود سازد. این منطق بربریت است و منطق طبقه‌ای که دارد قبر خود را می‌کند [۹]. ⚠️در نهایت می توان به این نتیجه‌ رسید که : الیگارشی غربی به طور فعالانه انحصار انرژی را برای منزوی کردن چین دنبال می‌کند و ما نباید خسارت کوتاه‌مدت آن را دست‌کم بگیریم. کشورهای کمپراتور آسیایی میدان نبرد هستند. این طرح ممکن است در یک معنای محدود تاکتیکی بیش از آنچه بسیاری گمان می‌کنند پیشروی کند، اما در نهایت نمی‌تواند موفق شود، زیرا نیروهای مولده از چنگ امپراتوری گریخته‌اند و مبارزه طبقاتی جهانی به طور قاطعی به نفع نظم کهنه در حال تغییر است. جنگ انرژی یک استراتژی برای پیروزی نیست؛ استراتژی یک اقدام عقب‌نشان (عقب‌نگهبان) است که مانند همه این اقدامات، زیر وزن تناقضات خود شکست خواهد خورد. ⚠️منابع: [۱] «نشت متان خطوط لوله نورد استریم به عنوان بزرگترین انتشار سوخت فسیلی در تاریخ ثبت خواهد شد»، یوراکتیو. گریست . [۲] مایکل تی. کلر، مسابقه برای آنچه باقی مانده: هجوم جهانی به آخرین منابع جهان، انتشارات متروپولیتن، ۲۰۱۲. گوگل بوک . [۳] جان مرشایمر، توهم بزرگ: آرمان‌های لیبرال و واقعیت‌های بین‌المللی، انتشارات دانشگاه ییل، ۲۰۱۸. گوگل بوک . انتشارات دانشگاه بیل . [۴] آدام توز، تعطیلی: چگونه کووید اقتصاد جهان را به لرزه درآورد، انتشارات دانشگاه استنفورد. [۵] ویلیام آی. رابینسون، سرمایه‌داری جهانی و بحران بشریت، انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۱۴. کتاب انتشارات دانشگاه کمبریج . [۶] نوآم چامسکی، هژمونی یا بقا: جستجوی آمریکا برای سلطه جهانی، انتشارات متروپولیتن، ۲۰۰۳. کتاب در آمازون . [۷] هو فونگ هونگ، رونق چین: چرا چین بر جهان حکومت نخواهد کرد، کتابخانه نیتی آیوگ (هند) . [۸] آژانس بین‌المللی انرژی (IEA)، چشم‌انداز جهانی انرژی ۲۰۲۳. صفحه رسمی گزارش در سایت IEA (نسخه چینی/فارسی). (نسخهٔ انگلیسی). [۹] امانوئل والرشتاین، زوال قدرت آمریکا: ایالات متحده در جهانی هرج‌ومرج‌زده، انتشارات نیو پرس، ۲۰۰۳.» @Truthsgram