از شرایط مشهور شدن فقط (وی در خانواده ای فقیر دیده به جهان گشود) رو دارم.

هر لحظه به خودم میگم مگه میشه یه آدم اینقدر گشاد باشه :)

من همون آدمیم که حوصله ندارم از جام بلند شم در اتاقمو ببندم ولی حوصله دارم چهارتا خیابون دنبال داداشم/خواهرم بدو اَم و کتکش بزنم چون ازش خواستم در اتاقمو ببنده و نبسته.

خودم ۱۸ سالمه، صدا و حرف زدنم ۳۰ سالشه، قیافم ۱۵ سالشه، عقلم ۸ سالشه، اعصابم ۱۰۳ سالشه.

اگه به بیکار و علاف بودنم حقوق میدادن، الان دوتا پورشه، یک عمارت و سه چهار تا شرکت داشتم.

‏قدیما میگفتیم چرا فروردین تموم نمیشه. الان باید بگیم چرا فروردین تابستون شده.

‏من شاید سواد حرف زدن نداشته باشم ولی شعور خفه شدنم ندارم.

رمزآمیزترین معجون دنیا نون و پنیر و چایی شیرینه، که هرروز صبح میخوری ولی حالتو به هم نمیزنه از شدت تکراری بودن.

‏دیشب از واحد بغلیمون دزدی کردن، مامان من فکر کرده خودشون دارن اسباب کشی میکنن براشون چایی برده.

‏سرعت تغییر بیوگرافی‌هاتون از ″متعهد″ به ″خدایی که به شدت کافیست″، از سرعت واکنش هیدروژن با اکسیژن هم بیشتر شده لعنتیا.

‏منطق من اینطوریه که وقتی پیام میدم یعنی دلم برات تنگ شده؛ ولی وقتی پیام نمیدم، یعنی منتظرم دل تو برام تنگ بشه، بفهم خب؟

چجوری یه استاد نمیتونه همه‌ ی دروس رو درس بده ولی یه دانشجو باید همه‌ ی دروس بلد بشه؟