من واقعا به دیالوگ سعید تو تاسیان باور دارم:
اگه بلد بودیم با هم حرف بزنیم،اگه زخمهامون و نگه نمی داشتیم،خیلی اتفاقها نمیافتاد.
آدما هیچوقت کاملاً مقصر یا کاملاً بیگناه نیستن،
هرکسی یهجایی ممکنه حق داشته باشه.
فقط باید یادبگیریم بشنویم و بفهمیم.
یه نامه دلی
مولای من!
ای امام حسین (ع)، این دلِ جامانده از قافلهی عشاق، این دلِ بیقرارِ کربلا، این قلبِ پر از مهر و محبت شما، با هزاران سلام و درود به سوی شما پر میکشد. اربعین نزدیک است و من هر روز بیشتر از قبل، دلتنگ حرم و گنبد طلاییتان میشوم.
میدانم که لیاقت این سفر را ندارم، اما امیدم به کرم و لطف شماست. میدانم که این دلِ شکسته، این دوری از شما، این همه گناه، لایق زیارت شما نیست. اما چه کنم که این دل، جز شما کسی را نمیشناسد و جز در هوای شما، آرام نمیگیرد.