انسان دو نوع معلم دارد
'آموزگار' و 'روزگار'
هرچہ با شیرینے از اولے نیاموزے
دومے با تلخے بہ تو مے آموزد
اولے بہ قیمت 'جانش'
دومے بہ قیمت 'جانت'
یه جایی دکتر انوشه خیلی قشنگ میگه که:
'وقتی هر کاری میکنی بهش بفهمونی که چقدر برات مهمه و نمیفهمه، دیگه بحث نفهمیدن نیست، بحثِ نخواستنه!'
پس احتیاجی نیست بیخود برای کسی که نمیخواد بفهمه توضیح بدی براش چیکار کردی، گذر زمان بهش میفهمونه!
از بی ادبی کسی به جایی نرسید
دُرّی است ادب ؛ به هر گدایی نرسید !
سر رشتهٔ مُلک پادشاهی ، ادب است
تاجی است که جز به پادشاهی نرسید.
نزار قبانی یه نصیحت پدرانه ی فوق العاده میکنه و میگه: «تا زمانی که از عمق دوست داشتن طرف مقابلت مطمئن نشدی عمیقانه دوسش نداشته باش چرا که عمق عشق امروز همان عمق زخم فردای توست...» و چقدر درسته!