تا وقتی کلمات می‌بوسند، می‌نوازند، می‌خندانند و در آغوش می‌کشند چه افسوس از فاصله‌‌ها عزیز من ؟

_

"من چقدر او را می‌شناختم؟ شاید هزارسال. و چرا برای داشتن او باید به زمین و زمان التماس می‌کردم؟"

هر خط ازین کتاب رو میپرستم.

"ارثِ پدر ما را، اندوهِ مادرزاد."

_

"It's better than drugs, Jeremy"

"از چشمِ خود بپرس، که ما را که می‌کشد؟"

^^

"و همه‌مون همین رو از هنر میخوایم، مگه نه؟وقتی کسی دست میذاره روی چیزی که حس میکنی درون تو زندگی میکنه، یه تیکه از قلبت رو میکشه بیرون و بهت نشون میده، انگار دارن تو رو به بخشی از وجود خودت معرفی میکنن. " _دیزی جونز و گروه شش