🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه ✍به قلم: زهرا ژرفی مهر دانشجوی ارشد اقتصاد انرژی دانشکده علوم اجتماعی 🔶جبران نمیشوی جبران نمی‌شوی، حتی به گریه‌های عمیق دریا هم از تو کم آورد در سکوت عمیق رفتی و پشت پنجره‌ها شب نشسته هنوز می‌بارد از نبود تو اندوهی عمیق در کوچه ردّ خاطره‌هایت نشسته است در سینه‌ام کشیده شبی بی‌فروغ عمیق گفتم فراموشت کنم اما نشد، نشد ریشه دوانده‌ای تو در این جان عمیق بعد از تو هرچه خنده زدم رنگ درد داشت لبخندها شکسته شد از زخم عمیق برگرد، ای تمام دلم، ای دلیل نور بی تو جهان من شده تاریک تار عمیق #رهبر_شهید 💔 #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.27 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه ✍به قلم: زهرا ژرفی مهر دانشجوی ارشد اقتصاد انرژی دانشکده علوم اجتماعی لالایی برای عزیزی دور از آغوش دلم می‌خواهد برایت لالایی؛ آن هم به زبان ترکی بخوانم. نمی‌دانم چرا، اما وقتی غم در زبان ترکی جاری می‌شود، انگار سوز دل راه خودش را آسان‌تر پیدا می‌کند. واژه‌ها نرم‌تر می‌سوزند، آه‌ها آرام‌تر از سینه بیرون می‌آیند و اشک‌ها بی‌صدا راهشان را روی گونه‌ها باز می‌کنند. بعضی دردها را نمی‌شود فریاد زد؛ بعضی غم‌ها را فقط می‌شود زمزمه کرد. برای همین است که دلم می‌خواهد در فراقت، سوز دلم را در یک لالایی جاری کنم؛ آرام و پیوسته، مثل جویباری از اشک که در دل شب راه می‌افتد و بی‌آنکه کسی ببیند، می‌گذرد.لالایی همیشه برای خواباندن کودک نیست. گاهی برای آرام کردن دلی است که از فراق عزیزی بی‌قرار شده است. گاهی آدم در دل شب می‌نشیند، وقتی خانه در سکوت فرو رفته و زمان آهسته‌تر از همیشه حرکت می‌کند؛ به حرف زدن با خاطره‌ها شروع می‌کند . آن وقت لالایی می‌شود زبان دل؛ زبانی که نه قاعده دارد و نه حساب، فقط از دل می‌آید و دوباره به دل برمی‌گردد. گاهی زیر لب زمزمه می‌کنم. لالایی لالایی عزیزم لالایی تو رو ندار، نگفتی بعد تو آخه چطور طاقت بیارم لالایی… این جمله‌ها ساده‌اند، اما در دلشان دنیایی از دلتنگی پنهان است. راستش هنوز هم باورم نمی‌شود که نیستی. هنوز هم گاهی خیال می‌کنم اگر برگردم، اگر صدایت کنم، شاید پاسخی بیاید. اما سکوت می‌آید و آرام کنارم می‌نشیند؛ همان سکوتی که بعد از رفتن تو در زندگی‌ام خانه کرده است.آن وقت دلم آهسته می‌گوید. باورش سخته که نیستی، رفتی از پیشم لالایی… از وقتی رفته‌ای، دنیا برایم همان دنیای سابق نیست. همه چیز سر جایش هست، اما چیزی کم شده؛ چیزی که با هیچ چیز دیگری پر نمی‌شود. انگار چراغی در گوشه‌ای از زندگی خاموش شده باشد. انگار نوری که روزها را روشن می‌کرد، ناگهان خاموش شده باشد.زمزمه می‌کنم. بعد تو دنیا چه سرده و بی‌فروغه، لالایی… دنیا همان دنیاست، اما گرمایش را از دست داده است. کوچه‌ها همان کوچه‌ها هستند، اما قدم زدن در آن‌ها دیگر همان حس سابق را ندارد. حتی شب‌ها هم فرق کرده‌اند؛ شب‌هایی که حالا طولانی‌تر و سکوتشان عمیق‌تر شده‌اند. گاهی دلم می‌خواهد صدایت کنم؛ مثل کسی که هنوز امید دارد معجزه‌ای رخ بدهد. دلم می‌خواهد بگویم. پاشو، بهم بگو که این حرف‌ها رو نزنم، لالایی… اما می‌دانم که فاصله‌ای میان ما افتاده که هیچ صدایی از آن عبور نمی‌کند. فقط خاطره‌ها هستند که می‌آیند و می‌روند، مثل سایه‌هایی که گاهی در ذهنم جان می‌گیرند و دوباره آرام محو می‌شوند. #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.27 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه ✍به قلم: زهرا ژرفی مهر دانشجوی ارشد اقتصاد انرژی دانشکده علوم اجتماعی در همین لحظه‌هاست که دلم می‌خواهد به زبان مادری‌ام پناه ببرم؛ به زبان ترکی، زبانی که وقتی در آن لالایی خوانده می‌شود، غم را مهربان‌تر می‌کند. Lay lay dedim yatasan Qızıl gülə batasan Qızıl gülün içində Şirin yuxu tapasan… لای‌لای ددیم یاتاسان قیزیل گوله باتاسان قیزیل گولون ایچینده شیرین یوخو تاپاسان لالایی گفتم تا بخوابی، تا در میان گل‌های سرخ آرام بگیری، و در میان آن گل‌ها خوابی شیرین پیدا کنی اما این بار، لالایی برای خواب نیست؛ برای دلی که بیدار مانده است. برای دلی که نمی‌تواند نبودن تو را باور کند. بعضی شب‌ها با خودم می‌گویم. کارم تمومه، برام خند حروم… مگه میشه بخندی وقتی که دنیای دردی، لالایی… آدم وقتی عزیزی را از دست می‌دهد، تازه می‌فهمد جای خالی یک نفر چقدر می‌تواند بزرگ باشد. آن‌قدر بزرگ که در همه‌جا دیده شود؛ در سکوت خانه، در صدای قدم‌ها، در فنجان چای نیمه‌سردی که دیگر کسی روبه‌رویش نمی‌نشیند. گاهی هم با دل شکسته از دنیا می‌پرسم. بی‌وفاست دنیا، چرا این‌قدر بی‌رحمه، لالایی… چرا بعضی رفتن‌ها این‌قدر زود اتفاق می‌افتند؟ چرا بعضی آدم‌ها آن‌قدر زود تبدیل به خاطره می‌شوند؟ چرا بعضی دلتنگی‌ها هیچ‌وقت تمام نمی‌شوند؟ گاهی برای آرام کردن خودم دوباره به زبان ترکی پناه می‌برم: Lay lay dedim ay bala Gözlərin dolu lala Sən yat mən dərd çəkim Gecə uzun, yol hala… لای‌لای ددیم آی بالا گؤزلرین دولو لالا سن یات من درد چکیم گجه اوزون، یول هالا… لالایی گفتم ای عزیز چشمانت پر از خواب شود تو بخواب، من درد می‌کشم که شب هنوز طولانی است اما حقیقت این است که شب دلتنگی همیشه طولانی است. شبی که در آن خاطره‌ها بیدارند و دل نمی‌خواهد آرام بگیرد.گاهی فکر می‌کنم شاید اگر لالایی بخوانم، شاید اگر این واژه‌ها را آرام در هوا رها کنم، کمی از این درد سبک‌تر شود. شاید دل یاد بگیرد با نبودنت کنار بیاید.آرام می‌گویمهر کسی این درد رو داره، حالم رو می‌فهمه، لالایی… هر کسی این درد رو داره، حالم رو می‌فهمه…آری، هر کسی که فراق را تجربه کرده باشد، این صدا را می‌شناسد. هر کسی که یک روز ناگهان فهمیده باشد دیگر صدای عزیزی را نخواهد شنید، می‌داند این لالایی از کجا می‌آید.در دل این زمزمه‌ها، گاهی باز هم ترکی می‌خوانم: Lay lay dedim yatasan Dağlar kimi ucalasan Taleyin açıq olsun Günəş kimi doğasan لای‌لای ددیم یاتاسان داغلار کیمی اوجالاسان طالیین آچیق اولسون گونش کیمی دوغاسان… لالایی گفتم تا آرام بگیری تا چون کوه‌ها بلند شوی تا بختت روشن باشد و مثل خورشید طلوع کن یاما حالا که نیستی، این لالایی بیشتر شبیه گفت‌وگویی با خاطره‌هاست. گفت‌وگویی که پاسخش فقط سکوت است. گاهی فکر می‌کنم لالایی‌ها برای همین ساخته شده‌اند؛ برای وقت‌هایی که دل پر از حرف است اما هیچ گوشی برای شنیدن نیست. برای وقت‌هایی که آدم می‌خواهد دردش را آرام و بی‌صدا در واژه‌ها جاری کند.لالایی شاید نتواند کسی را از مرگ برگرداند. لالایی شاید نتواند فاصله‌ای را که میان ما افتاده از میان بردارد. اما می‌تواند دل را کمی آرام کند؛ می‌تواند بگذارد غم، به جای آنکه در سینه سنگینی کند، در صدا جاری شود.برای همین است که هنوز هم دلم می‌خواهد برایت لالایی بخوانم؛ به همان زبان ترکی که سوز دل را بهتر می‌شناسد. زبانی که وقتی در آن می‌گویی لالایی لالایی، انگار دل کمی سبک‌تر می‌شود.شاید جایی دور، جایی که من نمی‌دانم کجاست، صدای این لالایی به تو برسد. شاید بدانی هنوز هم کسی در این دنیا هست که شب‌ها با خاطره‌ی تو بیدار می‌ماند.کسی که در سکوت شب، آرام زیر لب زمزمه می‌کند لالایی… لالایی عزیزم… Lay lay… Lay lay canım… لای‌لای… لای‌لای جانیم… #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.27 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه به نام خدا ثمین عبدالهی رشته زبان و ادبیات عربی دانشکده ادبیات و علوم انسانی به یاد آن رهبرِ پیروز: سید علی خامنه‌ای که با هر سخنی، نه به‌عنوان سخن سیاسی، بلکه به‌عنوان سخن وفاداری به قرآن و اهل‌بیت، نور ایمان را در دل ملت روشن میکردند. این سوگ ما نه سوگ ناامیدی بلکه سوگ این هست که دیگر شما را در کنار خود نداریم. ما شما رو بعنوان پدری می‌شناختیم که هر شب قبل از خواب دعا میکرد (خداوندا،این ملت را در راه ایمان و شهادت همراهی کن) ای روح شهید عزیز در هر نفس رزمندگان، در هر نگاه پایدارشان، در هر قدم پیروزی‌آمیزشان شما زنده‌ای. شما هستی. و شما همیشه خواهی بود. شما رزمندگان امروز دیگر فقط سرباز نیستید بلکه شما سازنده ترس دشمن هستید. شما هستید که با هر موشک که از دست شما به آسمان می‌رود، به جهان می‌گویید: .ایران هنوز زنده است. و بدانید: همبستگی مردم ایران دشمن را ناامید می‌کند وقتی ملتی یکدست است، وقتی دل‌ها با یکدیگر هم‌آهنگ هستند، وقتی زن، مرد، جوان، پیر، کودک همه باهم یک نفس می‌گوییند: ' الله‌اکبر' دشمن نه تنها نمی‌تواند کاری از پیش ببرد بلکه حتی نمی‌تواند خود را پایدار نگه دارد. رزمندگان شجاع اسلام: شما را نمی‌بینم اما می‌بینم که چطور ایمان رهبر در عروق شما جاری است. می‌بینم که چطورخون هایی که از شما میریزند نه به‌معنای پایان، بلکه به‌معنای شروع جدید زندگی است. و همه شما این را بدانید: پیروزی حتمی ایران بر رژیم صهیونیستی و آمریکا نه سخن امیدواری، بلکه حکم قرآن و سنت پیامبر است دشمنان ایران نه در انتظار پیروزی بلکه در تولید پیروزی هستند. همان‌طور که خداوند گفت: 《نصرنا لِرُسُلِنا وَالْمُؤْمِنِینَ》 و ما ما همان رسل امروز هستیم. و آن روز نزدیک است بسیار نزدیک.. #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.27 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه مبینا محمدی اهل ايمان دانشجوی دانشگاه محقق اردبیلی رشته ادبيات عربي دلنوشته برای جنگ تحمیلی سوم حمله رژیم سفاک صهیونیستی اسرائیل و جنگ افروزان آمریکا، مجرمین پرونده های سنگین به خون آغشته مظلومین به خاک ایران دلیلی روشن به وجود ضمیر ددمنشانه و شقاوتمندانه این دو قدرت پوشالی برای صاحبان تلنگر در جهان است. ایرانیان اصیل و آزاده میدانند که طبق اشارات رهبر خود با اتکال به خداوند قاهر، خروش به خیابان ها و حفظ همبستگیشان، دشمنان این مرز و بوم را از اهداف خود پشیمان و شکستشان دهند و هیچگاه نگذارند احدی در کره خاکی به زادگاه قهرمان پرورشان نگاهی سوء بیندازد. #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.27 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه بسم الله قاصم الجبارین ثـنـا پـارسـا دانشجوی رشته زبان و ادبیات عربی دانشکده ادبیات و علوم انسانی «غرش اراده؛ وقتی خاک با خون حق، پیمان بقا می‌بندد» بشنوید! این صدای برخورد فولاد با فولاد نیست؛ این صدای برخورد اراده‌ی یک ملت با کینه‌ی کهنه‌ی استکبار است. این صدای برخورد حقیقت با توهم قدرت‌های جهانی است که گمان می‌کردند با پرواز جنگنده‌ها و تهاجم شبانه، می‌توانند سایه‌ی حاکمیت ما را از روی این خاک پاک کنند. اشتباه کرده بودند. بسیار بزرگ اشتباه کرده بودند! آن‌ها فکر می‌کردند با هدف قرار دادن ستون‌های اقتصاد و خاک ما، می‌توانند روح این سرزمین را به زانو درآورند. اما آن‌ها نمی‌دانند که این خاک، نه از جنس خاکستر، که از جنس فولاد و ایمان است. این سرزمین، مهد ایستادگی است؛ جایی که هر ذره از غبارش، میراث خون شهدای بزرگ است و هر وجب از آن، با خون اراده، پیمان بقا بسته است. این جنگ، فراتر از یک درگیری یا یک تقابل نظامی است؛ این یک «بحران وجودی» است. تقابل میان کسانی که با سیاست زور و جنگ‌افزارهای بی‌رحم می‌خواهند نظم ناعادلانه جهان را دیکته کنند، و کسانی که با قدرت حق و تکیه بر عدالت، ایستاده‌اند تا بگویند: «ما نه تسلیم می‌شویم و نه به زانو درمی‌آییم.» ببینید چگونه خشم دشمن، به سوخت موتورهای مقاومت ما تبدیل می‌شود. هر بمبی که بر پیکره‌ی ما فرود می‌آید، تنها آهن بیشتری به کوره می‌افزاید تا ما، سخت‌تر، صیقلی‌تر و شکست‌ناپذیرتر شویم. ما ملت جنگ‌طلب نیستیم، اما ملتی هستیم که صلح را با قدرت بازوی خود تحمیل می‌کنیم؛ صلحی که از شکوه پیروزی و حاکمیت کامل ملی سرچشمه می‌گیرد. دشمن بداند که جنگیدن با ما، جنگیدن با تاریخ است. جنگیدن با ما، برخورد با جریانی است که از دل تمدن باستانی این خاک برخاسته و تا ابد، با قدرت ایمان، راه خود را به سوی افق‌های روشن باز خواهد کرد. ما در این میدان، نه برای بقا، که برای «بسیط شدن عظمت» ایستاده‌ایم. و تاریخ، تنها نام فاتحان را به یاد خواهد سپرد؛ فاتحانی که با ایستادگی خود، نظم ناعادلانه جهان را به لرزه درآوردند. ما هستیم و خواهیم بود؛ چون حق، بی‌مرز است و اراده‌ی ما، بی‌حد! #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.28 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

💠انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه زنجان و انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه محقق اردبیلی برگزار می‌کنند: نخستین یادوارهٔ ملیِ یادهای سرخ 🔺خاطره‌نویسی 🔺داستان کوتاه 🔺دلنــــــــــــوشته ویژهٔ دانشجویان و دانشگاهیان سراسر کشور 🥇نفر اول: ۲۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال 🥈نفر دوم: ۱۰,۰۰۰,۰۰۰ ریال 🥉نفر سوم: ۵,۰۰۰,۰۰۰ ریال جایزهٔ نقدی+لوح تقدیر محورها: - هنر همدلی در دوران جنگ - جنگ، دانشجو، دانشگاه - جنگ و نمایِ شجاعت - پیام ماندگار جنگ - وطن 🔰علاقه‌مندان می‌توانند آثار خود را تا ۲۰ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ به نشانی @Yadhayeh_sorkh در پیام‌رسان ایتا و روبیکا ارسال نمایند. -_-_-_-_-_-_-_-_💠-_-_-_-_-_-_-_-_ 🌐کانال انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه زنجان @literature_znu -_-_-_-_-_-_-_-_💠-_-_-_-_-_-_-_-_ 🌐روابط عمومی انجمن‌های علمی دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه محقق اردبیلی @adabiat_mohaghegh

جان‌فدا ۲۷ میلیونی شد. از قافله جا نمانید! با تمام اعضای خانواده ثبت‌نام کنید. janfadaa.ir --------------------- 📆1405.01.28 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad

🍂پویش هردانشگاهی یک رسانه به نام خدا دلنوشته فاطمه خیاط دانشجوی رشته جامعه‌شناسی دانشگاه محقق اردبیلی زمانی که جنگ آغاز شد، من خیلی ساده به آن نگاه می‌کردم. به نوعی فکر می‌کردم که این فقط یک موضوع سیاسی است و برای من به عنوان فردی که به تحصیل و زندگی روزمره‌ام توجه می‌کنم، تاثیری ندارد. اما پس از مدتی، وقتی اخبار و تصاویر از شرایط فاجعه‌بار مردم به گوشم رسید، دیگر نمی‌توانستم آن را نادیده بگیرم. جنگ نه تنها زندگی افراد را در میدان نبرد تغییر می‌دهد، بلکه روحیه و هویت یک جامعه را نیز از نو می‌سازد. پدرم همیشه می‌گفت: «هیچ‌چیز بیشتر از سرنوشت یک ملت تحت تاثیر نیست.» امروز این جمله را بیشتر از همیشه درک می‌کنم. وقتی مردم در خیابان‌ها به دنبال سرپناه می‌دوند یا در دل شب از ترس حملات موشکی به پناهگاه‌ها می‌روند، این تغییرات به وضوح در رفتار و نگرش آن‌ها دیده می‌شود. در این شرایط، جامعه به شکل‌های مختلف واکنش نشان می‌دهد. برخی ممکن است با ترس و وحشت عقب‌نشینی کنند، اما بسیاری از مردم ایران برخلاف انتظارات، با قدرت و دلیری ایستاده‌اند و نشان داده‌اند که هیچ‌چیزی نمی‌تواند آنها را از پا درآورد. برای من، این جنگ به مثابه یک آزمون اجتماعی است. جنگ نشان می‌دهد که چطور در بحران‌ها، مردم به هم وابسته می‌شوند و در عین حال، چطور بحران‌ها می‌توانند روابط و هنجارهای اجتماعی را دگرگون کنند. وقتی در خیابان‌ها می‌بینم که مردم با هم همدلی و همبستگی نشان می‌دهند، این چیزی فراتر از یک واکنش ساده است. این نشان‌دهنده یک نوع تغییر در هویت جمعی است که جامعه‌شناسان آن را «بازسازی اجتماعی» می‌نامند. از طرفی، این جنگ مرا به این فکر واداشت که آیا در روزهای سخت، قدرت فردی و جمعی می‌تواند همچنان همانطور که در گذشته بوده، عمل کند؟ آیا کشورها می‌توانند به ارزش‌های انسانی و آزادی پایبند بمانند؟ یا اینکه در دنیای امروز، این ارزش‌ها با تهدیدات جدی مواجه شده‌اند؟ این سوالات مرا مجبور به بازنگری در بسیاری از باورهایم کرده است. #ایران_همدل #دانشگاه_پویا #دانشگاه_محقق_اردبیلی --------------------- 📆1405.01.28 💻پایگاه اطلاع رسانی و ارتباطات دفتر نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه محقق اردبیلی ▶️ @uma_nahad