اگه دیدی حتی کارای ساده رو با عجله، احساس فشار یا استرس انجام میدی احتمالاً سیستم عصبیت هنوز یاد نگرفته احساس امنیت کنه. اینجور وقت‌ها اولین قدم از «آروم کردن بدن» شروع میشه،نه از قانع کردن ذهن! پس آگاهانه تمرین کن: -متوجهش شو -نفس خیلی عمیق بکش -آروم حرکت کن. اینطوری بدنت یاد می‌گیره «کمتر واکنش نشون بده.»میدونم توی شرایط خوبی نیستیم ولی به خودتون کمک‌کنید .

با اینکه دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود، هنوز هم درد را حس می‌کردم. مثلاً اگر کسی به من ضربه می زد، دردش را می فهمیدم. از نظر اخلاقی هم همینطور بود. اگر اتفاق به شدت غم انگیزی می افتاد، باز هم احساس ترحم می کردم، درست مثل وقتی که زندگی هنوز برایم مهم بود. رویایِ آدمِ مضحک| فئودور داستایفسکی. #Book

چنان گریستم که هرگز در تمام عمر نگریسته بودم. در میان گریه گفتم:« آن ها نمی گذارند... نمی توانم آدم خوبی باشم.» یادداشت های زیرزمینی | فئودور داستایفسکی. #Book

آگاهیِ بسیار، نوعی بیماری است... یک بیماری واقعی. یادداشت های زیرزمینی | فئودور داستایفسکی. #Book

خب...راستش نمی‌خواستم جایی به اشتراک بذارم شعرامو اما... احساس میکنم دارن تو نوت گوشیم خاک میخورن.

اینک که از آن شهر پر از همهمه دورم وز ملت بدکینه و بد کیش ملولم با گوشه به این دیده ی خونین نتوان گفت کز دوری یاران قسم خورده صبورم... #my_poems

ما همیشه در حال گم کردنیم. گم کردن اشیاء، گم کردن آدما، گم کردن احساسات، گم کردن تاریخ، گم کردن خاطرات، گم کردن روابط، گم کردن خودمون... پس ما همیشه در حال گشتن هم هستیم. ولی بعضی از این چیزا قرار نیست پیدا بشن...قراره از دست برن. و پذیرفتن این موضوع، قدرت میخواد. چرا همیشه در حال گشتن هم هستیم؟ با اینکه میدونیم بعضی چیز ها رو خیلی وقته که از دست دادیم؟ جوابش سادست..."چون دوست نداریم چیزی رو از دست بدیم"... اونقدری که از دست دادن ناراحتمون می‌کنه، به دست آوردن شادمون نمیکنه‌... اولین دلیلش اینه: به طور غریزی دنبال بقا هستیم. یعنی سعی میکنیم در هر صورت زیان نبینیم‌... دومین دلیلش اینه: چیزهایی که داریم رو، بخشی از هویتمون می‌دونیم... و اگه از دستش بدیم انگار بخشی از خودمون رو از دست دادیم... "اگه بدونیم چیزی کاملاً از دست رفته، ممکنه که بازم دنبالش بگردیم؟" شاید...میپرسی چرا؟ چون ذهنمون میخواد این ناپیوستگی که با از دست دادن ایجاد شده رو پر کنه...هر از دست دادنی، یادآور ناپایداری جهان به ماست...و بزرگترین رنج انسان هم همینه... ناپایداری... من دوست دارم کتونیام مثل روز اول نو بمونه! میمونه...؟ #writing #my_thoughts

سایه های درهم... کوچه های تاریک... میشود بفرمایید؟ تا چراغی روشن از دو چشم خورشید، بر جهان بیارایند؟ روح باران مرده، لاله ها پژمرده... میشود گهگاهی، تندر و طوفانی... ابر غافل شده را، سخت ببارانند؟ خواب ماه آشفته، چشم آهو خفته... میشود امشب را کرم های شبتاب... در نبود مهتاب... پرتویی بیفشانند؟ #my_poems

یه نقاشی نسبتا قدیمی..؟ آنجلا و آنجلوس و ماریوس👽..

اینم که از اول شب مونده بود..‹:

اون گوشه ی بالا واقعا داره با روح و روانم بازی میکنه😭