خنده ام با دیگری،درمان دردم مادر است
مایه ی دلگرمیَم،وقتی که سردم مادر است
آنکه در هر سجده اش حتما دعایم می کند
با تمام آن خطاهایی که کردم مادر است
او که میبخشاید و من را نمی راند زِ خود
آن زمانی که خدا هم کرده طردم مادر است
دائما دلشوره ی فردای من را دارد و
میشود دلواپسم هرجا و هردم،مادر است
او که بی این واژه ها هم خوب میفهمد فقط
حال و احوال مرا از روی زردم،مادر است
این غزل هم مانده عاجز، نه نشد وصفش کنم
او تمام هستیم،درمان دردم مادر است🌱🌚.
تمام پنجره‌های خانه را باز می‌گذارم. بادِ نیمه‌شب که از راه می‌رسد، عطر رویا را با خود به این‌جا می آورد و گرمای آغوشش را حوالهٔ تن رنجور ما می کند. سرمای شب را می ستاند و ..
گرمای زندگانی، به بسترم می‌خیزد و تا دمیدنِ صبح، رویاها مرا بوسه باران می‌کنند.