جمعه ها را باید سکوت کرد
شعر نوشت و باران را نوازش کرد …
خطی از بغض های نوازش یاس را
نشانید بر طلوع شبنم گونه ی اشک …
و به پاس تمام نبودنها
شمارش ثانیه های سکوت را بر زمزمه ی بغضها روانه ی باران کرد
و اینگونه غروب کرد بر باور رویا گونه ی آدینه ی دلتنگی ها …
برخی آدم‌ها شما را ترک میکنند اما این پایانِ داستان شما نیست، این پایانِ نقش آن‌ها در داستان شماست
برای بردنِ ایمانِ من لبخند هم کافی ست
همین یک شعله آتش می‌زند انبار کاهم را ...
-هوشنگ‌ابتهاج