اونجا که جمال ثریا میگه :
در من بوی دارچين
در تو عطر بهار نارنج
بيا دست در دست هم
قدم بزنيم
كوچه‌های پايتخت را . . .
و
عشق بود ،
آن حسِ مغشوشی
کہ در تاریکی
ناگاه
محصورمان می کرد
و جذبمان می کرد
در انبوه سوزانِ
نفس ها و تپش ها
و تبسم هاے دزدانه...
فروغ فرخزاد
در این طوفان!
که ماهی هم به دریا دل نخواهد زد
کجا با کشتی‌ات بردی دلم را ناخدای من؟(: