چو بستی در به روی من به کوی صبر رو کردم
چو درمانم نبخشیدی به دردِ خویش خو کردم
- شهریار
تــو
مثل خنده ی گل ،
مثل خواب پروانه
تــو
مثل آن چه که
نا گفتنی است ، زیبایی
چگونه سیر شود
چشمم از تماشایت
که جاودانه ترین
لحظه ی تماشایی.
روزها با فکر او دیوانه‌ام،
شب بیشتر...
هر دو دلتنگ همیم،
اما من اغلب بیشتر...!
#سیدسعید_صاحب_علم