و چقدر این توصیفِ وضعیت ماست:
از درون آشفته و ظاهر چو کوه استوار
رنج ها اینگونه مارا مرد بار آورده‌اند
چنان در قلب من جا داده‌ای خود را که انگاری
تو اینجا خانه‌ات بوده و من یک دل بنا کردم
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
خواهم که به خلوتکده از همه دور؛
فقط من باشم و من باشم و من باشم و من.
چیزی به من بگو ك بمانم،
حرفی به من بزن ك نمیرم،
مثلا بگو ك می رسد بهار!
و من نگویم روی کدامین زخم این باغ
می خواهد ك گل کند؛
مثلا بگو ك سبزه می روید به زودی
از میان این خاکستر...
و من نگویم ك چگونه...
مثلا بگو ك دوستت می دارم
و من نگویم دیگر چه کسی را،
مثلا بگو روزی از همین روزها،
مرا در چراغانی خیابان‌ها به آغوش می‌کشی
و من نگویم اصلا مگر می‌شود . .🪽ՙՙ
شباهت دارد عشق ما،
به احوالات این دوران
تویی یک عالمه تحریم بی پایان،
منم ایران...🕯
مثل خیلی چیزهای شخصی،
هر کسی هم یک رنجی_شخصی دارد
که هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند آن را بفهمد...