صبح همان چشمان توست
که میل خواب دارد
همان لبخندت
که طلوع شاعرانگی دنیاست
خنداخندِ بیدار‌ی‌ات
جاودان‌ترین
طرح اشراقی دنیای من است
به تو
تنها نور زندگی من
سلام
«چون نهالی سست می لرزد
روحم از سرمای تنهائی
می خزد در ظلمت قلبم
وحشت دنیای تنهائی»
ـ فروغ فرخزاد
به جایی می‌رسد آدم که بعد از گریه می‌گوید:
میانِ این همه بیگانه، صد رحمت به تنهایی!❤️🩹`
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
بیرون کردن آدم های منفی از زندگی ام،
به این معنا نیست که از آن ها متنفرم؛
بلکه به این معناست که
برای خودم احترام قائلم...