زندگی همین کوه روبه روست
این سپید سربلند
این نشانه شکوهمند
این که تا هنوز و تا همیشه
با زلال آسمان
گرم گفتگوست
ظهر شده و آفتاب به مهمانی خانه ام آمده
چشمت نور قلب من است
مهمانِ جانم می‌شوی؟
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
ابرهای تیره
گل‌های آسمان می‌شوند
موقعی‌که نور
آن‌ها را ببوسد
گفته بودی جای او می آید و آرام باش
جاى او شاید،ولیکن مثل او محبوب نیست
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت
نامه ات را هنوز میخوانم گفته بودی بهار می‌آیی …
می‌نویسم قطار اما تو … با کدامین قطار می‌آیی ؟!
تو باید بتابی به دنیای من
که بی‌تاب ماندم، که دلواپسی
ببین! زندگی تاب بازی شده
که هی میروی و به من میرسی
هزار درد مرا، عاشقانه درمان باش
هزار راه مرا، ای یگانه پایان باش
برای آنکه نگویند، جسته‌ایم و نبود،
تو آنکه جسته و پیداش کرده‌ام، آن باش!
“حسین منزوی”