”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
ابرهای تیره
گل‌های آسمان می‌شوند
موقعی‌که نور
آن‌ها را ببوسد
گفته بودی جای او می آید و آرام باش
جاى او شاید،ولیکن مثل او محبوب نیست
دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت
نامه ات را هنوز میخوانم گفته بودی بهار می‌آیی …
می‌نویسم قطار اما تو … با کدامین قطار می‌آیی ؟!
تو باید بتابی به دنیای من
که بی‌تاب ماندم، که دلواپسی
ببین! زندگی تاب بازی شده
که هی میروی و به من میرسی
هزار درد مرا، عاشقانه درمان باش
هزار راه مرا، ای یگانه پایان باش
برای آنکه نگویند، جسته‌ایم و نبود،
تو آنکه جسته و پیداش کرده‌ام، آن باش!
“حسین منزوی”
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
مرا که شانه‌ام از حمل آفتاب خم است
به جز پناه دو دست تو سایبانی نیست...
~ قیصر امین‌‌پور
با دِلم بَر بومِ نقاشی کبوتَر می‌کِشم
از بلندای خیالم سوی تُ پَر می‌کِشم
من قَلم را از سَرِ دلدادگی بَرداشتم
"قلب" ها را از "کمال الملک" بهتَر می‌کِشم!
میچِشَم از چشم‌هایت مَستیِ بی باده را
چون به چَشمت آمدم مِی را به ساغَر می‌کِشم
هر چه خَطِ فاصله بین "من"و"تُ" بوده را
پاک کرده... این جهان را بار دیگر می‌کِشم
خسته ام از بَس که "رفتن" را تَصور کرده‌ام
سایه‌ات را وقتِ "برگشتن" بر این دَر می‌کِشم
انتخابَت کرده‌ام مَعشوقه‌ی قاجاری‌ام
اختیاری نیست دیگر ؛... قهوه را سَر می‌کِشم