خسته، شعرم از سکوت سینه ی اقرارها
از صدای سایه ها و تلخی ِ تکرارها
پر شد از پاییز و حرفش دامن سبز دلم
زخم خورده خاطرم از تیزی گفتارها
در دلم عشق تورا با مثنوی حک کرده ام
تا شوم افسانه از پیچ و خم هنجارها
تا که پیدایم کنی از لابه لای خاطرات
گم شوم در قاب عکس کهنه ی دیوارها
بارها از وسعت تنهایی ام کوچیده ای
بر زمین افتاده دل با بال خونین بارها
آه از بیداد غم وقتی که مهمانم شب است
کی شود درمان دلم با بوسه ی دیدارها
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
شمع می‌سوزد و پروانه به دورش نگران
من که می‌سوزم و پروانه ندارم چه کنم؟
وصیت کرده‌ام بعد از مرگم،
همراه من
دو فنجان چاي دفن کنند!
شاید صحبت‌هایم با خدا به درازا کشید...