👤 سرپرست آزمایشگاه پژوهشی فضای سایبر دانشگاه تهران: 👈 شرکت متا (مالک اینستاگرام و واتس‌اپ) با رژیم صهیونیستی در جریان جنگ اخیر علیه ایران همکاری گسترده‌ای داشته است. 🔗 https://telewebion.ir/live/irinn?e=0x16c6e5be 📺 بخش خبری ساعت ۲۱ 📡 شبکه یک رسانه ملی 🗓 شنبه ۶ تیر ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۲۳ 🌐 https://cysp.ut.ac.ir 🌐 https://cysp.ir/links 🆔 @ut_cyber

#باید_برخاست #قوموا_لله 🌐 https://cysp.ut.ac.ir 🌐 https://cysp.ir/links 🆔 @ut_cyber

🤔 فروپاشی با سه واحد درس دانشگاهی؛ هکرهای خیالی یا مدیران بی‌خیال؟ این روزها خبر حوادث سایبری و اختلال در سیستم‌های بانکی به تیتر یک محافل تبدیل شده است. در چنین مواقعی، اولین واکنش بسیاری از مسئولین، جستجو برای یافتن «دشمن» و «هکرهای پیچیده خارجی» است تا تقصیرها را به گردن آن‌ها بیندازند. اما اگر به شما بگویند اتفاقی که افتاده اصلاً در حد و اندازه‌ای نیست که بخواهیم نامش را «حمله سایبری» بگذاریم، چه؟ واقعیت شوکه‌کننده این است: این نفوذ آن‌قدر پیش‌پاافتاده و سطح پایین بوده که حتی یک دانشجوی جوان با گذراندن تنها «سه واحد» درس رمزنگاری در دانشگاه هم می‌توانست آن را انجام دهد! ما در حال حاضر ضعف‌های عمیق و درونی خودمان را به پای قدرت خیالی دشمن می‌نویسیم. اما ریشه اصلی این بحران کجاست؟ ۱. درهای باز وزارتخانه‌ها؛ وقتی امنیت، «هزینه اضافی» تلقی می‌شود! سرنخ این حوادث را نباید در کدهای پیچیده هکرها جستجو کرد؛ بلکه باید سری به راهروهای وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی عریض و طویل زد. جایی که «امنیت سایبری» برای بسیاری از مدیران، صرفاً یک کلمه شیک برای سخنرانی‌ها و پر کردن رزومه است. امروزه بزرگ‌ترین تهدید سایبری کشور، خود سازمان‌هایی هستند که حاضرند بودجه‌های کلان را صرف هر چیزی بکنند، اما وقتی پای زیرساخت‌های امنیتی و فناوری اطلاعات به میان می‌آید، ناگهان آن را یک «هزینه غیرضروری» می‌بینند. تا زمانی که وزارتخانه‌های ما روی دانش بومی سرمایه‌گذاری نکنند و قفلی بر درهای دیجیتال خود نزنند، هر روز باید منتظر غارت داده‌ها باشیم. ۲. نگهبانانی که خواب مانده‌اند؛ تراژدی نهادهای ناظر اما فاجعه عمیق‌تر از این حرف‌هاست. وقتی چنین اتفاقاتی رخ می‌دهد، اولین سوال این است که پس نهادهای متولی و ناظر بر امنیت شبکه کجا هستند؟ پاسخ به این سوال، دردناک‌تر از خود هک شدن است. متاسفانه ساختارهایی که چندین سال است دایه دار حفط وحراست هستند و باید دژ مستحکم سایبری کشور باشند، این روزها خود گرفتار چرخه‌ای از بی‌سوادی تخصصی، سوءتدبیر و بخشنامه‌های نمایشی شده‌اند. وقتی متولیان امر به جای استفاده از نخبگان و متخصصان دلسوز، به ارزیابی‌های سطحی و صدور گواهینامه‌های امنیتی کاغذی دل خوش می‌کنند، نتیجه همین می‌شود: سیستم‌هایی که روی کاغذ کاملاً امن و نفوذناپذیرند، اما در واقعیت با یک نسیم سایبری ساده فرو می‌ریزند. ۳. پاس‌کاری مقصر؛ نامه‌های هشدار بدون ضمانت اجرایی! یکی از تراژدی‌های تکراری پس از هر حادثه سایبری، واکنش نهادهای متولی است. آن‌ها فوراً پشت تریبون می‌آیند و ادعا می‌کنند: «ما بارها به سازمانِ هک‌شده تذکر داده بودیم، اما آن‌ها اقدامی نکردند!» اینجا یک سوال بزرگ و حیاتی مطرح می‌شود: اگر سازمانی به هشدارهای امنیتی بی‌توجهی کرد، دقیقاً چه کسی مسئولیت پیگیری تا حصول نتیجه را دارد؟ نهادهای ناظر اگر فقط نامه‌نگاری می‌کنند و مجوز، اختیار یا جرات برخورد قانونی با متخلفین و پلمپ درگاه‌های ناامن را ندارند، پس دقیقاً چه کارکردی دارند؟ صدور یک «هشدارنامه» بدون داشتن ضمانت اجرایی و قدرت برخورد با مدیرانِ بی‌خیال، صرفاً یک نوع «رفع تکلیف اداری» است، نه تامین امنیت سایبری کشور. حرف تلخ آخر: این فقط یک دست‌گرمی بود! و اما یک سوال بسیار مهم: اگر این حوادث صرفاً یک «دست‌گرمی» باشد و در آینده شاهد حملاتی به‌مراتب پیچیده‌تر، هدفمندتر و مخرب‌تر بر علیه زیرساخت‌های حیاتی کشور باشیم، در آن صورت دقیقاً چه کسی قرار است مسئولیت سال‌ها غفلت، ناکارآمدی و عدم سرمایه‌گذاری در امنیت سایبری را بر عهده بگیرد و پاسخگوی مردم باشد؟ #مرکز_هوش_تهدیدات_سایبری #مرکز_فرماندهی‌_عملیات‌_امنیت_سایبری #مرکز_ملی‌_فضای_مجازی 🔗 https://ble.ir/CyberIR 🌐 https://cysp.ut.ac.ir 🌐 https://cysp.ir/links 🆔 @ut_cyber