دلش گرفته بود و با یه پیام به اتاقم مهمونش کردم و با یه حالت مسخره و شوخی پرده و دکور جدید اتاق و نشونش دادم و لباس ببعی پوشان چای و شیرینی خوردیم و به تک‌تک غمای عالم خندیدیم و برای ساعتی از هر ناراحتی که بود فارغ شدیم. کنج اتاق | ۲۴ شهریور ماه ۱۴۰۳

انسان در مکانی که بیمار شده است هرگز درمان نمیشود.

امشب به جفتمون ثابت شد که چقدر دیوونه اییم. بهش زنگ زدم گفتم بپوش بزنیم بیرون،گفت جایی دعوتم دیر میشه تا برگردیم، بعدم کجا بریم؟ گفتم نمیدونم بیا سریع میریم و برمیگردیم با مقصدی نامعلوم سوار اتوبوش شدیم و راه افتادیم یهو وسط راه گفتم بیا همینجا پیاده شیم، وسط شهر که حتی نمیدونستیم کجاییم پیاده شدیم و یه فالوده گرفتیم و رفتیم بالای پل هوایی خوردیم و عکس گرفتیم و به دیوونگیمون یه نیش خند زدیم؛ و رفتیم اوطرف خیابون و دوباره سوار شدیم و برگشتیم خونه هامون و این شد بیرون رفتنی که فقط میخواستیم بیرون باشیم. تو خیلی پایه و خلی،مثل خودم🫂💙 خیابونای این شهر | مهر ماه ۱۴۰۳