آب و هوای شمال به پوستم خیلی میسازه ولی به دلم نه.

اگه همون لحظه که عکس میگیرم پستش نکنم،دیگه انگیزه‌ی بعدا پست کردنشو از دست میدم.

به قدری عکسای خوشگل بلا دارم،ولی حس میکنم زیادن برای اینجا گذاشتن =)

رفتم لیست برندایی که گفتن بایکوت کنید و دیگه استفاده نکنید و چک کردم. نصف زندگیمون از این محصولات و برند هاست. حتی شوینده هایcif و پرسیل! برند های کیف و‌ کفش و روسری و لباس و لوازم آرایشی بهداشتی و غیره که دیگه بماند. ناخواسته و ندونسته ..

حالا پوشاک که بماند. نصف که هیچی،تقریبا برند تمام لوازم آرایشی و بهداشتی هایی که استفاده میکنم توی لیست بودن. هلپ می.

اونایی که برای هدی بیوتی کمپین تحریم و خرد و آتیش زدن محصولات راه انداخته بودن الان نظری ندارن؟

از وقتی تصمیم گرفتم عکسا رو بذارم،یه دونه عکسم ارسال نمیشه!ممنون ایتا.

شبای دریا خواه ناخواه چاوشی توی ذهن و گوشت پلی میشه.

الان متوجه شدم بیشتر از ۳ تا عکس ارسال نمیشه.

دو شب پیش که داشتیم برمیگشتیم سمت ویلا، دنبال جایی بودیم که بریم زودتر نمازمونو بخونیم. یه امامزاده بهمون معرفی کردن که برای اهالیِ اونجا امامزاده نبود،در واقع حرم بود. وارد که شدم اصلا احساس غریب و دلگیری که نسبت به مکان های غریبه دارم رو پیدا نکردم! اتفاقا آرامش و حس آشنایی داشت برام.بوی آشنا میداد. سمت ضریح امامزاده که رفتم جدی جدی بوی روضه‌ی منوره میومد.. با خودم میگفتم تو خل شدی اینقدر دلت تنگ مشهد شده توهم می‌زنی! همینجوری که داشتم اطراف ضریح راه میرفتم ‌و نقش و نگار دیوار ها رو نگاه میکردم، یه تابلویی خیلی توجهمو جلب کرد : “استان مقدس امامزاده سید جلال الدین اشرف، برادرِ تنیِ حضرت رضا..” موندم!هاج و واج برگشتم ضریح و نگاه کردم. نه توهم نبود! دلیل اون حس آشنا رو متوجه شدم. تو لحظه اول فقط امام رضا خواستم. حالا دیگه دو تا واسطه داشتم.. برادر که به برادر نه نمیگه!نه؟ برادرِ حضرت معصومه ‌‌و امام رضا :) -۱۲ فروردین ۱۴۰۵-