کاش میشد قلب و مغزمو در بیارم و مثل لباسی که تازه شسته شده بپیچونمش و تموم آبشو بچلونم تا تموم غم و فکرام بریزه رو زمین ؛ 
بعدش هم بتکونمشون و بذارم سرجاشون

هراس رفتنت از روز آشنایی بود !
که آشنایی‌ات آغاز این جدایی بود ؛

هزار پنجره دلتنگم و نپرس چرا؟!
کجا دل من و تو در پی چرایی بود؟!

به شانه‌های تو مدیونم اشک‌هایم را ؛
به خنده‌هات که تندیس بی‌ریایی بود .

به دستهات که پیغمبر نوازش بود ؛
و چشم‌هات که سرچشمه‌ی رهایی بود !

غمت بزرگتر از قلب کوچکم شده‌است ؛
برای اینهمه غم کاش انتهایی بود . .