‏یه حرفای هست که تا زده میشه ، تو خودتو یه جوری از جریان دور میکنی و میری یه گوشه ای و واسه خودت مرورش میکنی . .

داشتیم میخندیدیم ، آره دقیقا بینِ خنده‌هامون بود یهو گفت ؛ یکی از اون آدمایی هستی که با چشماتم میتونی بخندی . . نیشم باز شدو گفتم ؛ اونوقت شما اینو چجوری فهمیدی؟! گفت ؛ اینکه وقتی حالت خوب نیست از چشمات میشه فهمید و وقتی که حالت خوبه باز هم از چشمات میشه فهمید! بازم دوباره نیشم باز شد ؛ خب آخه این حرفش ینی توجه کردنش به چشمام و بعد من موندم و ذوقی که حالا حالا‌ها تو دلم میمونه! شاید اون روز یکی دیگه جای تو بود اصلا این اتفاق نمی‌افتاد . شاید من فقط پیش تو خودمم و واقعا میخندم . شاید تو تنها کسی هستی که منو به خوبیِ چیزی که هستم میشناسی‌ . ؛ تو منو حتی بهتر از خودم میشناسی!

؛ نوتیفِ تو . .)

‏هر چقدر دارم به امتحانا نزدیک تر میشم بیشتر درسامو نمیفهمم.‌..؛

!(.

سبک شمردن و کوچیک و بی‌اهمیت نشون دادن غم‌های یه آدم ؛ کمکی برای رفع شدنش بهش نمیکنه ، فقط باعث میشه که طرف از همه دور بشه و بیشتر توی خودش بره . .

بدترین ظلمی که میشه به یه آدم کرد ؛ این که از مهربون بودن و خوبی خستش کنی . .

_

‏احتمالا جایی تو گذشته برای ی غمی درست حسابی وقت نزاشتم و نمی‌دونم چیه ؛ وگرنه این غمگین شدن های آنی دلیلی نداره . .

همیشه اون دونفری که جنگ روانی با هم دارن ؛ پتانسیل اینم دارن که همدیگه رو دیوانه‌وار دوست داشته باشن . .

جالب نیست ؟؟ اینکه وسط خندهات یهو یه اتفاقی میوفته ؛ که به خودت قول میدی دیگه خوشحال نباشی .

راست بگو و ناراحتم کن ، ولی دروغ نگو که تو ذهنم هزار جور سناریوی تخیلی بسازم و - ناراحت تر - بشم . .