منم، خیلی خیلی خیلی منم. عاشق این مدرسه رفتن هستم و می‌مونم. واقعا جالب نیست که با یسری از همسنات بریزنت توی یه اتاق و هر روز چندتا آدم بیان چیزای مختلف بهت یاد بدن؟ دفتر، جامدادی، کوله، جزوه نوشتن، درس خوندن، امتحان داشتن، روزای سرد مدرسه، روزایی که زنگ اول دلم داشت صدا می‌داد و به خوراکی توی کیفم فکر می‌کردم، وقتی معلم نبود و می‌شستیم با بچه‌ها حرف می‌زدیم و هزارتا چیز دیگه. من عاشق جزئیات اتفاقات ساده زندگیم.

۴۵۰ به نیمه رسید، یعنی بیشتر از شیش ماهه که شما پیشمون نیستید...

چقدر این شیش ماه تند گذشت، اصلاااا باورم نمیشه!

وقتی اومدم عکسای تابستون رو ببینم باورم نشد ۹۰ روز رو انقدر راحت حیف کردم. درواقع، چقدر راحت دارم زندگیم رو حیف می‌کنم. بدون تجربه کردن، بدون خندیدن، بدون احساس، بدون مفید بودن، بدون هدف داشتن.

- مهرِ بی‌محبت بازگشت. - نوشته‌ی او، حنجره‌ی باران و تدوین محو. پ.ن: با ذوقِ الآی. 🌙

...

کتابایی که توی تابستون خونده شد: ۱.مو‌مو ۲.آرزوهای بزرگ ۳.راه‌یاب ۴.قصر آبی ۵.کارمیلا ۶.جعبه پرنده ۷.اسکار و خانم صورتی ۸.مرثیه ابوعتا ۹.کتاب وحشی ۱۰.قرنطینه ۱۱.اعجوبه ۱۲.پایان ۱۳.تند‌تر از عقربه‌ها حرکت کن

از ۲۴ مرداد تا الان ۹ تا کتاب خوندم، بقیه تابستون فقط سه تا😃 آره، استارت دوباره کتاب خوندنم با قصر آبی زده شد.

:)

نمی‌دونم چجوری تا الان انجمن شاعران مرده رو ندیده بودم. نمی‌دونم قبل دیدنش چجوری زندگی می‌کردم.