اگه تو زندگی بعدیمون رنگ قرمز و آبی هم نباشیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون ستاره و ماه آسمون نباشیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون معده درد و سردرد که بهم وصلن نشیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون دیو و دلبر نشیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون ریک و مورتی نشیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون ماکارانی با پنیرپیتزا نشدیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون ماکارانی با ماست نشدیم چی؟

اگه‌ تو زندگیه بعدیمون چایی با دارچین نشیم چی؟

اگه تو زندگیه بعدیمون جینی و مارکوس نشیم چی؟

مرسی که از چشمام تعریف کردی ولی جسارتا که نمیخوای برقشونو بدزدی درسته؟

تو اینجایی مانند همان لحظه ای که دستت رویه صورتم نشست و عهد بستی که همیشه خواهی ماند بزرگترین ترس من این است آن دست رها شود و تو ناپدید بشی همچون نور آفتاب در آغوش ظلمت که در آفاق شب خاموش میشود تاریکی فرو میافتد و می‌بلعد فریب میدهد رام میکند و تورا می‌رباید و من با پژواک واژه هایی که بر زبان راندی ، تنها میمانم اما من قلب پنهان شده در این رنج را میشناسم همچنان امیدوارست و من نیز چنینم روزی ظلمت از آسمون زدوده خواهد شد و آنگه من نور تورا در پس تاریکی میبینم نوری تابناک که هنوز جان مرا گرم نگه میدارد و من میدانم که تو آنجایی ، در افقی دور امروز فردا تا همیشه