غروب جمعه که می‌شه انگار یکی که پوتین پوشیده پاشو می‌ذاره رو سینه‌ام. انگار سخت نفسم میره و میاد. هی به آسمون نگا می‌کنم. انگار بازم امید دارم یه اتفاقی بیفته. از وقتی که رهبرم رفته بیشتر. با خودم بیشتر حرف می‌زنم. +اگه الان اتفاق بیفته چی؟ +بنظرت بعدش چی میشه؟ +اگه منو دوست نداشته باشه چی؟ +حاضری همه‌چیتو بدی؟ خورشید کم‌کم نورش تو آسمون کمرنگ میشه. واسه خودم می‌خونم: "خبر نیومد.. به آسمونِ ما قمر نیومد.. به غیرِ خون به این جگر نیومد..." اشکم می‌ریزه. یاد اون شعرِ از حافظ میفتم که قبلا واست می‌خوندم: دردم از یارست و درمان نیز هم دل فدایِ او شد و جان نیز هم #جمعه_به_جمعه_می‌گذرد_باخیال_تو

هادی امروز بم گفت چقد صبور شدی! چرا اینو گفت یهو؟ خدا می‌دونه!

حسادت فقط به اونایی که ۱۱،۱۲ می‌خوابن.

کاش یه بچه داشتم حداقل شبا تا صبح باش بازی می‌کردم

ما مالِ خداییم✨

تنها دوستی که شبا دارمش و کمکم می‌کنه✨

زندگیم اینطوری شده که هرچی میام به آرامش ذهنی برسم یکی گند می‌زنه به اخلاقم از ریشههه