وقتی نبودی، خودم تو اتاق تو و کاظم می‌خوابیدم که کتاب‌هایت تنها نباشند.

مامان شهید حسین علم‌الهدی وقتی بچش تو زندانای ساواک بوده، تو اتاقش می‌خوابیده که کتابای حسین تنها نباشن:) چون حسین کتاباشو ‌بیشتر از هرچیزی دوست داشته:) چه شهیدی و چه مادرِ شهیدی...!

تثبیت‌چهارنفره به نیت شهید "مهدی سهرابی"

ما زنده‌ایم مثل امید این چند روزه را بروید بر کشتن افتخار کنید.

واقعا وقتشه رمضان لایف رو کنار بگذاریم و به وقت محلی خوابمونو تنظیم کنیم.

من شما را اصلا نمی‌شناسم. هیچوقت هم علاقه‌ای نداشتم، بشناسم! راستش را بخواهید بچه‌هم که بودم از آن چهره‌‌ی جدی و مصمم‌تان همیشه می‌ترسیدم. اما از تابستان پارسال، از جنگ ۱۲ روزه که چنل استاد اختری را می‌خواندم، دیدم که چقدر دوستتان دارد و برای شناختن‌ شما کلی کتاب معرفی کرده. قبلا باباجان تنها کسی بود که از شما برایم تعریف کرده بود. خریدن چند کتاب راجع به شما، قلقلکم می‌داد. دوست داشتم بدانم واقعا پشتِ آن اخم همیشگی شما چه تفکری بوده که انقلابی به وجود آورد که تنها انقلابِ ماندگار جهان است! اما حالا حس می‌کنم از کتاب‌ مستغنی‌ام. با گوشت و پوست این روزها درک کرده‌ام که چقدر شخصیتِ بزرگ و والایی دارید. الان می‌فهمم که همه‌ی زندگی‌ام را مدیون شما هستم. مدیونِ تفکرتان... مدیونِ شجاعتی که برخواسته‌ از تفکر توحیدی شما بود! حالا با عطش دنبال کتاب‌هایی می‌گردم که راجع به شما حرف زده باشد.

موکبا‌ تا ۱۲ شب چاییشون‌ دمه و بوی اسفندشون به آدم آرامش میده

حالا فرض کنین کالیفرنیا‌ زندگی می‌کردیم

از ۸ شب به بعد باید با قلبی سرشار از ترس می‌دوییدی برسی خونه تا به پست چنتا مست نخوردی

یک ماه است از آن روزی که حس یتیمی آوار شد بر سرم می‌گذرد. از آن سحری که چون آفتاب طلوع کرد، آرزوی مرگ می‌کردم. هیچوقت فکرش را هم نمی‌کردم روزی من باشم و تو نه.. یک ماه از آن روزی که قلبم در نبودت جوری مچاله شد که دردش نفسم را بند می‌آورد. آن روزی که زبان روزه کلِ روز را با عجز‌ولابه اشک ریختم. بر سرم کوفتم. بر روی پا می‌کوبیدم. با اینهمه موقع افطار حتی سر سوزنی دلم نمی‌خواست روزه‌ام را باز کنم. هر لقمه خورده‌شیشه‌ای بود که بغضم را می‌شکافت.