از بلاتکلیفی بدم میاد، از آدم بلاتکلیفی که نمیدونه با خودش چند چنده بیشتر.

شبی که می‌بینی، دم غروبِ توئه...

برای تو می‌نویسم، پاره‌ی جان دور افتاده‌ام... شب هنگام‌ست و جان و دل ما از دوری شما آرام و قرار ندارد. خداوند گواه‌‌ست که دل ما هرشب در اوج فراغ بالی، در بندِ غمِ دوریِ شماست‌ و خدا را به مقدسات سوگند می‌دهد برای لحظه‌ای در آغوش گرفتن‌تان. چه بسا جبرِ جغرافیا عمر مارا، عمر نوح پنداشته و در فراق شما، مارا ایوب زمانه گردانيده... درهرحال چه می‌توان کرد با این فاصله جز سوختن و ساختن؟ به نقل از حافظِ جان؛ یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم دست گیرم که ز هجر تو ز پا افتادم...

آخرین روز آزادی مشروط