من جدی روی ادبیاتی که یکی موقع حرف زدن باهام استفاده میکنه حساسم ، چرا قابل درک نیست برای یه سریا .

هیچ لذتی اندازه‌ی این که یه بچه‌ی کوچولو دستشو دراز کنه طرفت که یعنی بغلم کنی نیست و حال نمیده ، اصلا یه لذت عجیبی داره

من آدمیم که ذاتاً خیلی توی رفتارم با آدمای اطرافم صبورم حتی وقتی حرکتی هم ازشون می‌بینم به روشون نمیارم ولی متأسفانه اونا اینجور برداشت می‌کنن که من نفهمیدم و به کارشون ادامه میدن اما خبر ندارن که ذره ذره خودشون با کارشون و رفتارشون خودشونو از چشمم میندازن و این می‌تونه بهترین حالت سم زدایی برای یه زندگی آروم باشه

گاهی کنار هم سن و سالات متوجه میشی خانوادت چقدر خوب تربیتت کردن:»

-

میگن خدا ، به اندازه صبر هر کسی بهش سختی میده فکر کنم ما رو خیلی دست بالا گرفتی قربونت برم .🌱