🔸 علامه جعفری اسوه تواضع و خاکساری 🔹در پایان کنگره نکوداشت علامه محمد تقی جعفری که در سال 1376 در تالار علامه امینی دانشگاه تهران برگزار شد ایشان چند دقیقه سخنرانی کردند. 🔸فرمودند: خدا را شاهد می گیرم که من از نظر روحی در این لحظه هیچ تفاوتی با روحیه روزهای اول طلبگی که به صرف کردن فعل ضَرَبَ مشغول بودم ندارم. 🔹به همه عرض می کنم مبادا به طرف من خود خم شوید؛ زیرا پرژکتوری که جلو قطار نصب شده برای روشن نمودن راه است و نباید آن را به طرف داخل لوکومتیو بگیریم، که در این صورت راننده نمی تواند پیش روی خود را ببیند. 🔸سخنان استاد حالت معنوی خاصی به مجلس بخشید به طوری که بعضی گریه می کردند. 🔹در سال 1376 (چند ماه پس از کنگره نکوداشت) برای سخنرانی به قم تشریف آورده بودند. در حین آمدن به قم در اتوبان مختصر تصادفی پیش آمده و مقداری کوفتگی جسمی پیدا کرده بودند. وقتی به زیارت استاد رفتم از مسائل مختلف صحبت شد از جمله از برگزاری کنگره. عرض کردم : در کنگره به همه ابعاد حضرتعالی عمیقا اشاره نشد. 🔸فرمود: بهتر که عمیقا اشاره نشد، والا تصادف دیشب عمیق تر بود! @bazmeghodsian @varesoon

🔹یادداشتی از مرحوم آیت‌الله آخوند ملامحمدجواد صافی گلپایگانی: هرچه معرفت انسان زیادتر باشد عبادت او بیشتر خواهد شد 🔸 مرحوم آیت الله ملّا محمدجواد صافی گلپایگانی می گوید: معرفت انسان نیز مراتب عدیده دارد تا به مرتبه معرفت انبیاء و اولیا می‌رسد و هرچه معرفت زیادتر شد، محبّت الهی زیادتر و اشتیاق به بندگی و عبادت او بیشتر خواهد شد. @varesoon

🔶 گزیده ای از نصایح آیت الله حاج شیخ ابوالحسن ایازی (رضوان الله تعالی علیه ) : 🔹فرزندانم، تنها برای خدا به حوزه بیایید و هیچ کس دیگر را در اخلاص راه ندهید. تنها از خدا طلب علم کنید و هیچ وقت از خدا تقاضای رسیدن به ( مقام مرجعیت) نکنید. 🔹یک روحانی علاوه بر این که باید در مقام درس و بحث، کوشا و جدی باشد، سعی کند از شبهات و جریان های فکری عصر خود، باخبر باشد. مانند سرباز مسلح باشد و کاربرد سلاح را بداند. در مقام تربیت کوشاتر باشد. روحانی نه تنها باید مواظبت بر واجبات و محرمات بکند، بلکه باید عرف و آداب و سنن را محترم بشمارد تا سبک، جلوه نکند. 🔹تجمل گرایی روحانیت، یک خطر است. روحانیت نباید اهل تجمل باشد، بلکه باید به ضروریات اکتفا بکند. 🔹از افتخارات روحانیت شیعه همیشه این بوده که جانب مردم را گرفته و همیشه خانه هایشان ملجأ و پناهگاه مردم بوده است؛ وای بر ما روزی که به مردم پشت کنیم و مردم از ما جدا شوند. 🌹 @varesoon_mazandaran

🔻 حضرت عبدالعظیم حسنى نقل می‌كند، به حضرت امام جواد عليه‌السلام عرض کردم: من امیدوارم که آن «قائم» که زمين را پر از عدل و داد کند، پس از آن که از جور و ستم پر شده باشد از خاندان حضرت رسول الله، شما باشی. حضرت فرمود: ای ابوالقاسم! ما اهل بیت همه قائم به امر خداوندیم و راهنمای دین او هستیم، لیکن آن قائم که خداوند بوسیله او جهان را از کفر و آلودگی و ظلم و جنایت پاک خواهد کرد، و جهان را پر از عدل و داد می نماید، کسی است که ولادت او از انظار مخفی می ماند و شخص او از مردم پنهان می شود، و بردن نام او بر مردم حرام می گردد، آن حضرت با پیغمبر هم نام و هم کنیه است، وی آن شخصی است که زمین از برای او در هم پیچیده می گردد و هر دشواری برایش آسان می شود، یاران وی که به اندازه ی اصحاب بدر هستند در هر کجای دنیا باشند پیرامونش جمع می شوند، و تفسیر آیه ی شریفه ی 🔹«أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ» در هر جایی که باشید خداوند همه شما را جمع می کند و پروردگار به همه چیز توانا است. 📚 کمال الدین ١/٣٦. 📚 الاحتجاج ٢/٢٤٩. @varesoon

قالَ الامام الحُسَینُ بنُ عَلِی (عَلَیه السَّلام) : مَالُکَ إِنْ لَمْ یَکنْ لَکَ کنْتَ لَهُ فَلَا تُبْقِ عَلَیهِ فَإِنَّهُ لَا یَبْقِی عَلَیک وَ کُلْهُ قَبْلَ أَنْ یَأْکُلَک. امام حسین (علیه السلام) فرمودند: دارايى ات اگر براى تو نباشد، تو براى آن هستى؛ پس باقى اش مگذار كه براى تو باقی نمى ماند و آن را بخور پيش از آن كه تو را بخورد . بحارالانوار، جلد 75 ، صفحه 127 @varesoon

به نیت زیارت حضرتش در هر روز : صلی الله علیک یا أباعبدالله الحسین صلی الله علیک یا أباعبدالله الحسین صلی الله علیک یا أباعبدالله الحسین صلی الله علیک و رحمة الله و برکاته #زیارت قبول ▪️@varesoon

محی‌الدین مهدی قمشه‌ای متخلص به الهی از عالمان و عارفان نامدار معاصر است که نزد عموم مردم ایران معروفیت خاصی دارد. از عمده اسباب این معروفیت ترجمه همه‌پسند او از قرآن کریم است که با گذشت دهه‌ها و با اینکه در سه چهار دهه اخیر ترجمه‌های متعدد دیگر روانه بازار شده است همچنان با اقبال عام روبروست و پی‌درپی چاپ و منتشر می‌شود. وی به فروتنی و بزرگواری و وارستگی شناخته است. یکی از نکته‌های جالب درباره او این است که با اینکه نسب سیادت داشت این عنوان را در نام خود - نه شفاهی و نه مکتوب - به کار نمی‌برد. چنانکه روی آثار او - چه ترجمه و چه تالیف - از این عنوان خبری نیست. عکس‌هایی هم که از او باقی مانده‌اند همه او را با عمامه سفید نشان می‌دهند. اکبر ثبوت که در محضر او تلمذ کرده است روایت می‌کند که : « از استاد پرسیدند : « شما با وجود انتساب به خاندان رسالت، چرا عمامه سفید بر سر می‌گذارید و از عمامه سیاه و شال سبز - که نشانه سبادت است - استفاده نمی‌کنید؟» فرمودند : « من در برابر خدا و رسول ( صلی‌الله علیه و آله ) و خلق، از عهده پاسخ و بازخواست همین عمامه سفید هم بر نمی‌آیم!» @varesoon

به حاج سید حسین بروجردی سلام ما را برسانید! مرحوم آیت الله حاج شیخ علی صافی گلپایگانی می فرمودند: حاج شیخ ابوالحسنی بود از مدرسینِ پایین شهر قم، بیمار شد.آیت الله گلپایگانی و پدر همسرش، آیت الله میرزا مهدی بروجردی به عیادتش رفتند.این دو بزرگوار نقل می کردند که شیخ ابوالحسن می گفت: در بستر بیماری افتاده بودم. یک مرتبه دیدم عربی دارد می آید، با خود گفتم: حالا این عرب دارد می آید من هم بیمارم و از طرفی هم درست عربی بلد نیستم، حوصله هم ندارم چه کنم؟ در همین فکرها بودم که شخص عرب نزدیک و نزدیک تر شد. یک باره احساس کردم هرچه او نزدیک ‌تر می شود، علاقه ام به او بیشتر می شود تا این که وقتی کنار بسترم رسیدند فرمودند: به حاج سید حسین بروجردی سلام ما را برسانید و بگویید: خدمات شما در راه آثارِ دین و مذهب، منظورِ نظر ماست.تائید شما را از خدا می خواهیم! فهمیدم حضرت(ولی عصر-ع-) هستند.به فکرم رسیدکه دو حاجت دارم خوب است آن ها را خدمت حضرت عرضه بدارم: یکی کسالت و بیماریم و دیگری قروض و بدهکاریم. با خود گفتم: بیماریی که چنین عاقبتی داشته باشد که تشرّف خدمت امام عصر(ع) نصیب شود، خوب است و نیازی به گفتن ندارد. گر طبیبانه بیایی به سرِ بالینم به دو عالم ندهم لذتِ بیماری را اما قرض ها و بدهکاری هایم را خوب است بگویم. هنوز اظهار نکرده بودم که فرمودند: آن را هم به حاج سید حسین بگویید! اتفاقاً دو روز بعد حاج شیخ ابوالحسن مذکور فوت کرد. معلوم شد که مصلحت نبوده بیماریش را خدمت حضرت بیان کند تا شفا عنایت کنند. آقای گلپایگانی و میرزا مهدی بروجردی جریان را خدمت حضرت آیت الله(العظمی)بروجردی گفتند، آقا هم همه بدهکاری آن مرحوم را پرداخت کردند. ما سمعتُ ممّن رایتُ (آن چه شنیده ام از آنان که دیده ام) ص۲۸۹-۲۸۸، سید مجتبی بحرینی، نشر آفتاب عالمتاب. @sireyefarzanegan @varesoon

ماجرای عیال استاد اشرف آهنگر از زبان شهيد حاج شيخ احمد كافے @varesoon

قال امیرالمومنین (علیه‌السلام): إِنَّ الدُّنْيَا مَاضِيَةٌ بِكُمْ عَلَی سُنَنٍ وَ أَنْتُمْ وَ الْآخِرَةُ فِي قَرَنٍ به راستی که دنیا شما را به هر روشی که دارید، می‌برد ولی شما و آخرت با یکدیگرید و جدا ناشدنی. تصنیف غرر / ۲۳۲۰ @varesoon

گفت که در زندگی آزاد باش! مرحوم علامه طباطبایی می‌فرمودند: زمانی که از تبریز به نجف آمدم، عیال گرفته بودم و ایشان هم تبریزی بودند، تبریز کجا و هوایِ تب خیزِ نجف کجا! در جنگ بین المللی دوم که رابطه ایران و عراق قطع شد، پولی برای ما نمی‌رسید، خیلی از این مسئله نگران بودم. از طرفی خداوند هر چه فرزند به ما می‌داد از بی غذایی و از گرما می‌مُردند! روزی خدمت استادم آیت الله آقای میرزا علی آقای قاضی- قُدّس سِرّه- رسیدم و مقداری درد دل کردم، ایشان حرف‌های من را که شنیدند نصیحتی کردند و من هم نصیحت ایشان را به صورت این شعر در آوردم: پیر خرد پیشه نورانی‌ام برد ز دل، زنگِ پریشانی‌ام گفت که در زندگی آزاد باش هان گذرانست جهان، شاد باش! بعد از مدت‌ها مرحوم قاضی به من گفتند: خداوند مولودی به شما می‌دهد، نام او را (عبد الباقی) بگذارید! در حالی که من اصلا نمی‌دانستم همسرم، باردار شده است! آن فرزند را خدا به ما داد و برای ما هم ماند! @varesoon

حرف مرد دوتاست! آیت الله سیّد موسیٰ شُبیری زنجانی: مرحوم آقای حاج شیخ عبدالکریم حائری می‌فرموند: معروف است که: حرفِ مرد یکی است، من می‌گویم حرفِ مرد دوتاست! زیرا مرد آن است که وقتی فهمید حرفش باطل است، روی آن پافشاری نکند و حق را بپذیرد! جرعه ای از دریا؛ ج۲، ص۵۰۳، سید موسی شبیری زنجانی، نشر موسسه کتاب شناسی شیعه. @varesoon