#ناصر_الحسین (ع) شهید علی فولادوند @varesoon

آیت‌الله کریمی جهرمی: ای کاش ما نیز برای زیارت امام حسین عليه‌السلام در روز اربعین، در خدمت زائران حسینی و با آنها همگام بودیم... خوشا به حالتان ای عزیزان خدا! که رفتید و به مراد خود، حسین عليه‌السلام رسیدید. @varesoon

قال امیرالمومنین (علیه‌السلام): لَا يَجْمَعُ الْمَالَ إِلَّا الْحِرْصُ وَ الْحَرِيصُ شَقِيٌّ مَذْمُومٌ مال اندوزی جز با حرص ممکن نیست و حریص بدبخت و نکوهیده است. تصنیف غرر / ۸۳۱۰ @varesoon

به نیت زیارت حضرتش در هر روز : صلی الله علیک یا أباعبدالله الحسین صلی الله علیک یا أباعبدالله الحسین صلی الله علیک یا أباعبدالله الحسین صلی الله علیک و رحمة الله و برکاته #زیارت قبول ▪️@varesoon

مرجع عالیقدر آیت الله وحید خراسانی : در زمان میرزای شیرازی طلبه ای با لباس کهنه بر در خانه اش آمد و گفت: میرزا را کار دارم... مردم گفتند: میرزا برای مجتهدین وقت ندارد آن موقع تو آمده ای و میگویی میرزا را کار دارم؟! گفت: عیبی ندارد من میروم اما به میرزا بگویید فلانی آمده بود... خبر به میرزای شیرازی رسید. ناگهان میرزا سر و پای برهنه دوید و طلبه را در آغوش گرفت... دفتردار میرزا تعجب کرد. آن طلبه رفت. میرزا گفت: دوست داشتم ثواب این همه مجتهد که تربیت کردم برای این طلبه باشد و ارزش یک کارش را به من بدهد... گفتند: میرزا کار این طلبه مگر چه بوده؟! میرزا گفت: این طلبه به یکی از دهات های سنی نشین رفت و گفت: بچه هایتان را بیاورید قرآن یاد می دهم بدون پول، سنی ها گفتند خوب است بدون پول است... این طلبه از اول که قرآن یاد این بچه ها می داد، بذر محبت امیرالمؤمنین علیه السلام را در دل این بچه ها کاشت، این ها بزرگ که شدند، شیعه شدند و پدرانشان را از مذهب باطل به مذهب حق راهنمایی کردند... دیری نگذشت که این دهات تمامأ شیعه شد. این طلبه ۱۵ سال شب ها بر در خانه ها می رفت و یواشکی نانی که آن ها بیرون می انداختند را می خورد! ۱۵ سال اینگونه زحمت کشید تا توانست یک روستا را شیعه کند. @varesoon

نصایح شنیدنی آیت الله مجتهدی تهرانی @varesoon

عن الحسین بن علیّ (علیه‌السلام): حَدَّثَنی أبی عَلِیُّ بنُ أبی‌طالِبٍ (علیه‌السلام) قالَ: قالَ رَسولُ اللّهِ (صلی الله علیه و آله): اُکتُب یا عَلِیُّ، قالَ: قُلتُ: و ما أکتُبُ؟ قالَ لی: اُکتُب: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ. الإِیمانُ ما وَقَرَتهُ القُلوبُ و صَدَّقَتهُ الأَعمالُ، وَ الإِسلامُ ما جَری بِهِ اللِّسان. از امام حسین (علیه‌السلام): پدرم علی (علیه‌السلام) برایم نقل کرد که پیامبر خدا فرمود: ای علی! بنویس. گفتم: چه بنویسم؟ به من فرمود بنویس: به نام خداوند بخشنده مهربان. ایمان، چیزی است که در دل‌ها جای می‌گیرد و کارها[ی شایسته] تصدیقش می‌کنند. و اسلام، آن است که بر زبان، جاری می‌گردد. مروج‌الذهب، ج۴ ص۱۷۱ @varesoon

آیت الله غیاثی آملی: استاد ما مرحوم آیت الله سلطانی طباطبایی در یک سفری به مشهد وقتی می روند در اتوبوس بنشینند یک سرهنگی میاد جلو و میگه اینجا جای من است! آقای سلطانی بهش نشان می‌دهد که شماره صندلی پشت راننده روی بلیط ایشان است ولی سرهنگ قبول نمی کند و داد و بیداد و اهانت می کند. ایشان چیزی نمی گویند و می‌روند عقب ماشین جایی پیدا می کنند و می نشینند. در راه اتوبوس در اطراف شاهرود توقفی داشته و مسافران پیاده می شوند تا استراحتی کنند. هوا هم خیلی سرد بوده است. آقای سلطانی می بینند این سرهنگ گرفته خوابیده و رویش چیزی نیست! عبای کرک شتری داشتند ایشان که خیلی هم گرانبها بود(چون وضع مالی خوبی هم داشتند‌) می‌روند و عبا را روی سرهنگ می کشند که سردش نباشد! این کار عادی نیست. هرکس اینطور نمی تواند بکند. این از اخلاق امامان است و انسان ساز است و آدم تربیت می کند. سرهنگ بیدار می شود و متوجه ماجرا می شود. اینقدر از ایشان عذرخواهی می کند و شرمنده می شود که تا آخر عمر مرید آقا بود. خودش و خانواده اش هروقت بنای مسافرت داشتند می آمدند تا آقای سلطانی در گوششان دعا بخواند.. @varesoon

دستخط ابن فهد حلی. #ابن_فهد_حلی @varesoon @varesoon_asnad

💠شعر علامه طباطبایی در مورد امام حسین (علیه السلام) علامه این مخمس را، كه تضمین غزلی از حافظ است، در سال ۱۳۲۷ـ۲۸ شمسی سرودند: گفت آن شاه شهیدان كه بلا شد سویم با همین قافله ام راه فنا می پویم دست همت ز سراب دو جهان می شویم شور یعقوب كنان یوسف خود می جویم كه كمان شد ز غمش قامت چون شمشادم گفت هر چند عطش كنده بن و بنیادم زیر شمشیرم و در دام بلا افتادم هدف تیرم و چون فاخته پر بگشادم فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم: بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم من به میدان بلا روز ازل بودم طاق كشته یارم و با هستی او بسته وثاق من دل رفته كجایم و كجا دشت عراق طایر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق كه در این دامگه حادثه چون افتادم لوحه سینه من گر شكند سُم ستور ور سرم سیر كند شهر به شهر از ره دور باك نبود كه مرا نیست به جز شوق حضور سایه طوبی و غلمان و قصور و قد حور به هوای سر كوی تو برفت از یادم تا در این بزم بتابید مه طلعت یار من خورم خون دل و یار كند تیر نثار پرده بدریده و سرگرم به دیدار نگار نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار چه كنم؟ حرف دگر یاد نداد استادم تشنه وصل وی ام آتش دل كارم ساخت شربت مرگ همی خواهم و جانم بگداخت از چه از كوی توام دست قضا دور انداخت كوكب بخت مرا هیچ منجم نشناخت یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم؟ @varesoon