💠شعر علامه طباطبایی در مورد امام حسین (علیه السلام)
علامه این مخمس را، كه تضمین غزلی از حافظ است، در سال ۱۳۲۷ـ۲۸ شمسی سرودند:
گفت آن شاه شهیدان كه بلا شد سویم
با همین قافله ام راه فنا می پویم
دست همت ز سراب دو جهان می شویم
شور یعقوب كنان یوسف خود می جویم
كه كمان شد ز غمش قامت چون شمشادم
گفت هر چند عطش كنده بن و بنیادم
زیر شمشیرم و در دام بلا افتادم
هدف تیرم و چون فاخته پر بگشادم
فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم:
بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم
من به میدان بلا روز ازل بودم طاق
كشته یارم و با هستی او بسته وثاق
من دل رفته كجایم و كجا دشت عراق
طایر گلشن قدسم، چه دهم شرح فراق
كه در این دامگه حادثه چون افتادم
لوحه سینه من گر شكند سُم ستور
ور سرم سیر كند شهر به شهر از ره دور
باك نبود كه مرا نیست به جز شوق حضور
سایه طوبی و غلمان و قصور و قد حور
به هوای سر كوی تو برفت از یادم
تا در این بزم بتابید مه طلعت یار
من خورم خون دل و یار كند تیر نثار
پرده بدریده و سرگرم به دیدار نگار
نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار
چه كنم؟ حرف دگر یاد نداد استادم
تشنه وصل وی ام آتش دل كارم ساخت
شربت مرگ همی خواهم و جانم بگداخت
از چه از كوی توام دست قضا دور انداخت
كوكب بخت مرا هیچ منجم نشناخت
یارب از مادر گیتی به چه طالع زادم؟
@varesoon
✅آیتالله محمدتقی بهجت:
ما برای اوقات خواب خود افسوس میخوریم که چرا برای نماز شب بیدار نمیشویم، در صورتی که اوقات بیداری را به غفلت میگذرانیم!
زیرا اگر در بیداری به توجه و بندگی مشغول بودیم، توفیق بیداری شب را نیز برای تهجد و خواندن نافله شب و تلاوت قرآن پیدا میکردیم!
📚 بهجت الدعا، ص٣٨۵
@varesoon
@varesoon_bahjat