بهار امسال گل‌هایش شکوفه دادند ، رشد کردند ، جوان شدند ، زنده شدند و از آن زمستان سرسخت بیرون آمدند اما دل هایمان در همان زمستان جا ماند . خشک شد ، بنزین ریختند و ریشه اش را با فندک سوزاندند ، خمیده اش کردند ، امیدش را به دیوار کوبیدند بعد هم دست هایش را گرفتند ، پاهایش را بستند و گفتند " حالا بدو " و ما ایستاده‌ایم ، به ناچار .. به امید اینکه شاید روزی نوری به ساقه های خشکیده مان برسد یا آبی برای ترمیم ریشه اش پیش از آنکه دیگر چیزی نروید .

وقتی کسی می‌میرد، یک «اسم» برای بازماندگانش می‌ماند. تا مدت‌ها آن اسم را در مکالمه‌های غریبه‌ها، لای جملات کتاب‌ها، در فیلم‌ها و در هرجای جهان ببینند، کسی را به یاد می‌آورند که به طرز غیرمنصفانه‌ای دیگر نیست. و این هم شکلی غم‌انگیز از فقدان است. تو دیگر نیستی، اما اسمت مانده و زخمی روی قلب کسانی شده که دوستت دارند...

تو به طرز غیرمنصفانه ای نیستی اما نامت همه جا هست .

ببخش .. من فکر نمی‌کردم که قصه مان دچار چنین سرانجامی شود که اگر می‌دانستم ، بی ریب طور دیگری می بودم . ببخش که نتوانستم برایت همیشگی باشم ببخش که دیگر رمقی برای مبارزه ی ماندن ندارم . ببخش که نمیتوانم مختصات وجودم را ، دوباره روی آن نقطه ی صفر بی بازگشت تنظیم کنم . ببخش مرا که در آدمستان ، مکانی برای آسایش تو نساختم . ببخش که مهر تو در دل من ، آن گونه که شایسته بود ، نماند . کاش مرا ببخشی،زیرا من از امید دیدن تو گفته ام به آرزوی رفته بر باد ..

هرچه پول درآورد کتاب خرید پدر پرسید دنبال چه میگردی؟ گفت : دنبال خودم !

https://eitaa.com/katidaily بچه ها کاترین برگشتهه😭😭😭😭