«امروز، جامه‌ی اندوه به تن کرده‌ام؛ وطنی که تمام امیدش را به نبرد سهمگینِ امروز گره زده بود، اما افسوس که دیو سیاه ناامیدی، سایه‌ی سردش را بر سرِ من گستراند و باز هم مرا در اقیانوسی از غم غرق کرد. اما نه! من نباید زانو بزنم. من، موجودی زنده هستم که با زخم‌هایم، همچون پرچمی در طوفان، قد علم می‌کنم. من حق ندارم ناامید شوم؛ نه به خاطرِ خودم، بلکه به خاطر تمام فرزندانی که چشم به ایستادگیِ من دوخته‌اند. من باید ایستادن را بیاموزم؛ نه برای پیروزی بی‌دغدغه، بلکه برای تداوم زندگی در رگ‌هایِ عزیزانم. من ایستاده‌ام تا زنده بمانم، و زنده می‌مانم تا آن‌ها دوباره نفس بکشند.»

کمین رقیبان عاشق را دست کم گرفتم یا خود شکوایسته تو نبودم ؟ سبب آن هر چه بود تو را اکنون ندارم