شب که می شود ، غم ها یقه ام را می‌گیرند و به دیوار می چسباننم و مرا محکوم به یاد آوری خاطرات از دست رفته ام میکنند . شب مرا میکشد ، با هر خاطره ، با هر خنده . شب ها که موسیقی ها را می‌شنوم ، در هر رد آن یک نفر میبینیم ، یک عزیز از دست رفته را . شب ها قاتل جان این انسان بی پناه و بی یار میشوند ، شب ها بی رحمانه ترین ضربه برای پایان ناسوت من شده اند .

واقعا ازم انتظار داری که از سلامت روان خوبی برخوردار باشم ؟ متاسفم من تو ایران زندگی میکنم .