-

ما رسمِ عزاداری برای هِناس بلد نیستیم .

شاید لازمه از این غم مُرد باباجون .

آنقدر جای تو خالیست صدا می پیچد خط و ربط همه‌ی قافیه ها می پیچد . #‌مشاعرات ‌

همیشه پُز تیپ شمارو می دادیم ساده بود آقا،ولی ناب بود از تک تک حرکاتتون همیشه نکته هایی میریخت که کاشناس لازم بودیم برای تفصیرش؛ از قبا و عبا با پارچه ایرانی تا انگشتر حدید صنیعی با ذکر مشخص!! یا موقع هایی که بازار شایعه پراکنی داغ بود بی عصا پرده هارو و کنار میزدی و با اون قد و بالایی که مثل یه جوون بیست و چند ساله بود قند تو دلای ما آب میکردی . خودمونیم یه تنه دانشگاه بودی با کلمات و تسلطت،وقتی که با نخبه های علمی مبحث بالا میگرفت . اصلا کی میگه پدر علم روانشناسی فلانیه!! بابا دو واحد مستمع کلامت نبودن ببینن ترکیب معنویت و علم شما چه خونه تکونیی میکنه به احوالات آدم . کاش همش حرف نبود و واقعا خونی که در رگ ماس هدیه به رهبرمون میش آسید علی آقا . کاش باز اون پرده کنار میرفت و شما باصلابت با قدمای خودتون وارد می شدید نه با تابوتِ مبارک . نمیگم حیف به قول بابام کم تو خاکریزا و تبعیدگاها و خیابونا دنبال شهادت نگشتی مزدت و بالاخره گرفتی،گوارای وجود . ماهم هیچی ... دعاکن برای ما و این دل دعا کن برای دل داغدار آقامون آسید مجتبی که خاک پاشون سرمه چشامونه . #مکاتبات

برای عمرِ سر آمده . .

راستی آقا یه مسئله‌ی واجب یادم رفت برای نحوه تصمیمات مسئولینم دعا کن !! مخصوصا از نوع اهلِ دیپلماسی . ‌‌

تویی که راهی شدی خوشا به سعادتت چشم و دل و قدمات متبرک میشه . از اون تابوت گرو بگیر که بعد عمری جهاد توم سر تابوت و کفنت دعوا باشه نه غسلی به تن لازم .‌ ‌

تشییع پیکر توی تهران صرفا یه وداع نیست یه تو دهنی سیاسی به قماش مخالفِ جمهوری اسلامیِ ایرانِ . ‌‌