رفته بودم دنبالش. هروقت میرفتم دنبالش، یه حس بزرگ بودن بهم دست میداد. انگار، انگار تازه میفهمیدم، بزرگتر بودن یعنی چی.
دم در مدرسه همیشه پر بود از مادر و پدرهای منتظر. امروزم پر بود؛ منتها هرکس یه گوشه پناه گرفته بود(:
هر قدم که سمت مدرسه برمیداشتم پسر بچههای خندون سمتم میدویدن. با دستای روی سر گرفته، با کاپشتن های کلاه دار، با موهای خیس....
چتر دستم از همون اولش برام مزاحم بود. من عاشق خیس شدن زیر بارون بودم. فقط حس بزرگتر بودنه باعث شد برش دارم و بگم:
شاید سرما بخوره....
توی مدرسه یکم معطلش شدم تا بلاخره اومد. همینکه منو دید؛ چشماش برق زد و سمتم دوید. آخ که چقدر این با دو بغل کردناش شیرین بود.
تا برسیم چتر مثل آدم تو دستامون نموند.
آخه قدش خیلی کوتاه بود.
چترو خودش میگرفت، میزد به ملت و ماشین. من میگرفتم، کج و معوج میشد. اما بلاخره یه چیزی شد.
توی کوچهها بودیم که یهو گفت:
+بیا دعا کنیم دعا زیر بارون مستجاب میشه.
لبخند زدم.چقدر گاهی دلبری میکرد...
_خب تو،دعا کن. من آمین بگم.
+خدایا امام زمان و زودتر برسون !
چقدر دعاش قشنگ بود. اولین دعای بچههشت ساله باید خیلی پیش خدا عزیز میبود.
از ته دلگفتم:
_الهی آمین....انشاءالله....
خب...بازم دعاکن.
+خدایا همیشه بارون بباره!!
گفتم خداکنه قشنگ و به موقع بباره و کلی براش توضیح دادم که هر فصل چه چیزایی خوبه باشه و فلسفه بارندگی تو چه فصلایی خوبه و اینا .
اونموقع خندیدم.
الانم به بارون نگاه میکنم و میخندم.
خدا چقدر قشنگ هوای دعاهای بچهها رو داره !(:
فقط دعای اولش رو حواست هست دیگه خداجان؟
اللهم عجل لولیک الفرج🌱
-اَن٘دَراَح٘والاتِامروز-
