السلام علی المهدی♡

امام صادق(علیه السلام): خداوند متعال مى‌فرمايد: بعزّت و جلالم سوگند كه هرگز دعاى ستمديده‌اى را در رابطه با ستمى كه خود نيز همان ستم را در حق ديگران روا داشته است، برآورده نمى‌سازم. ـ ـ ـ ــــــــــ❀ــــــــــ ـ ـ ـ -گُفتہ‌هاۍ‌ناب-

🫀✨

ولی هیچ چایی چای تازه دم مادربزرگ نمی شه نه؟(:

صدای آرام و ملایم سماور نشان می دهد هنوز برای دم کردن چای زود است. می خواهم عقب گرد کنم که عزیز صدایم می زند -سماور بالا زدی؟ لبخندی می زنم و می گویم. _آره عزیز دست چروکیده ای که دو النگوی طلایی قدیمی او را به آغوش کشیده، از کنار سرم رد می شود و در سماور را بر می دارد. _ایی که بی اِوِه! با شیطنت آسمان و زمین را مینگرم و می گویم: _عه...ای بابا نیشگونی از بازویم می گیرد و در حالی که لبخندی زیبا بر لبانش می نشیند، برایم افسوس می خورد. _تو کی می خوای بزرگ شی؟ از پشت سر سخت قدم برداشتن هایش را می بینم و در حالی که از اعماق قلبم، دلم می خواهد بروم دستانش را بگیرم و به زور جایی بنشانمش، می گویم: _منم بزرگ می شم...دیر نمی شه(: - مادربزرگ النگو طلایی - - آدمهای دنیایم(: -

حرفی نمی زند ،انگار دیگر از آدم کردن من منصرف شده که سوی گاز می رود و درب قابلمه را با دستانش بر می دارد. من متعجب "داغه ای" زمزمه می کنم و او بی توجه ذره ای از آبگوشت می چشد. لبخندی بر لبانم می نشیند و با خودم فکر می کنم. سرسختی اش را دوست دارم! پاهایش پرانتزی شده اند و مدام برای درد زانو ،این دکتر و آن دکتر می رود. فرزندانش گاهی غر می زنند که... _مادر هُنشین! انقدر که تو بالا و پایین می شی، زانوهات با هزار دکتر هم خوب نمی شن. او می شنود. از سختی تمیز کردن و به قول خودش جمع و کود کردن خانه می گوید و دوباره بر می خیزد. روز از نو روزی از نو(: در حالی که دستمالی بر می دارم و روی کابینت می کشم، فکر می کنم. هم آنها درست می گویند! هم عزیز کار درستی می کند! آدم وقتی بیکار باشد، می میرد. وقتی خودش را گوشه ای بیاندازد و خانه اش به مانند آشغال دانی بشود، عصبی می شود. "زندگی" را فراموش می کند.... - مادربزرگ النگو طلایی2 -

طولانی شد...ادامه هم داره😜 ولی خیلی حال خودمو خوب کرد(: به نوشتن عجیب احتیاج داشتم✨ مجنون واژه هامونم خیلی وقت بود رنگ واژه های دلی به خودش ندیده بود...❤️‍🩹🥲

هرگاه شب جمعه شهدا را یاد کردید..🌱

درفکر و خیالم به سر می برم که صدای قدم هایش باعث می شود سرم را از روی اپن بلند کنم. می بینمش که سمت پله ها می رود. چشمی در حدقه می چرخانم و با سرعت درحالی که گله مند ظرف غذای مرغ ها را از دستش می گیرم می گویم: خوبه من هستم اینجا .خب وقتی هستم لازم نیست شما اینهمه پله رو بالا برین دیگه! او درحالی که گله مند ظرف مرغ را از دستم می کشد غر می زند: _تو برو درست رو ورخوان! نشمیه برا من کار کنی. محکم ظرف غذارا می گیرم و سوی بالا می دوم و بی توجه به گلایه هایش می گویم: _درسمم ورمی خوانم عشقم. نگران نباش! به سوی طبقه ی بالا می روم و با خودم فکر می کنم که چقدر او را با وجود تمام غر زدن هایش که آنهاهم از سر محبت هستند، فقط بخاطر لبخندی که برلبانش می نشیند و کنار چشمش را چین می اندازد، دوست دارم. به راستی کاش بتوانم روزی از سر زحماتی که برای بنده های خدا و عزیزان خدا می کشم پیر شوم نه از منفعلی آدمهای امروزی و افسردگی ناشی از نامفیدی زیاد... - مادربزرگ النگو طلایی3 -

_دعای کمیل خواندن با زمزمه های تو بیشتر می چسبد❤️‍🩹✨