در واژگانِ عشق، در عمقِ نگاهِ تو معنایی تازه مییابند؛ گویی تمامِ اشعارِ ناگفتهیِ جهان، در سکوتِ میانِ کلامهایمان حبس شدهاند.
این زخمی که بر دل نهادی، نه درد است و نه رنج؛ بلکه نشانهایست از عمقِ حضورت در من، یادگاری از شعلهای که هستیام را در برگرفت و خاکستری از من به جا گذاشت که بویِ تو را میدهد.