نمی‌دانم اگر موسیقی و چای و قهوه را نداشتم، اگر با نور و با گیاه و با کتاب، حالم خوب نمی‌شد، اگر پاییز و بهار و باران را دوست‌نداشتم؛ برای دلخوشی در خالی‌ترین حالات ممکن جهانم به کدامین اتفاق چنگ می‌زدم و کدامین طعم و تصویر را بهانه می‌کردم و کدامین دلخوشیِ کوچک را در آغوش می‌کشیدم تا به خودم بقبولانم که زندگی هنوز هم زیباست.

همینجا که مهدی احمدوند میگه: من کوله بار دردم؛ کی قدِ من بد آورد :))

بیگانه‌ام با تمامِ آن‌هایی که روزی آرام جانم بودند.

یک دقیقه‌ و سی ثانیه آرامش.

هوای مورد علاقم؛)🌧💙

و امشب ماه از من پرسید: « کجاست آدمی که مرا با او قیاس می‌کردی؟ »