توی کتاب "سه شنبه ها با موری" نوشته بود: اگه لازم باشه گریه کنم، مفصل اشک می ریزم اما بعد از آن به همه خوبی هایی که هنوز در زندگی از آنِ من هستند متمرکز می شوم. :)
استاد ابتهاج حرف دل خیلیامونو خیلی قشنگ میگه:
وقتی چشمت را باز میکنی میبینی بزرگترین ضربه ها را همانهايی زدهاند که زمانی با چشم بسته و از ته دل دوستشان داشتهای.
حمید سلیمی میگه که:
یادت نره اگه بد بودی خوب هم بودی
اگه تلخ بودی شیرینم بودی
خودت رو با بدی هات به یاد نیار..
یکی از عجیبترین حسها اونجاییه که پیش خودت فکر میکنی چقدر دلم واسه این لحظه تنگ میشه، در حالی که هنوز تموم نشده!
گاهی لحظههایِ سکوت، پر هیاهوترین دقایق زندگی هستند. مملو از آنچه میخواهیم بگوییم، ولی نمیتوانیم.