در نهایت ، هیچ چیز باقی نمیماند ، هیچ چیز اَبَدی نیست. نه لبخندهای از تَهِ دل و نه غمهای نفسگیر ، نه تو وَ نه من.
وقتی آدمها در «غم» شریکِ یکدیگر میشوند، به اندازه صدها سال بهم نزدیک میشوند. ما که در «عشق» شریکِ هم بودیم چرا اینقدر دوریم؟
بگذار همیشه جای زخمهایت پنهان بماند، اگر بدانند زخمت کجاست از همانجا کارد به استخوانت میزنند.
روزی
جایی
دقیقه ای
خودت را باز خواهی یافت
و آن وقت
یا لبخند خواهی زد
یا اشک خواهی ریخت...
- پابلو نرودا .