باران میبارید . . شما همراه من بودی ، رد پایت خیس بود . اینان انصاف ندارند؛ مرا مجنون می‌خوانند، مگر این کوردلان نمی‌بینند که ترنم باران ، رویای خُفته را بیدار می‌کند . سُخن از گُل صدبرگ "عشق است که بر روی دستانِ منتظر باغبان شهید شد. روی سُخنم با شماست که نبودن هایتان به درازا کشیده ، پچپچه هایشان لرزه به اندام من انداخته است ، به گوش شنیدم که گفتند ، از ازل سهم ما نبودی و تا ابد از آن ما نخواهی شد ... نامت به میان آمد ،بشنو در ژرفای سکوتم ، آواز نهان گریه های مستانه را ... نو بهارم ! بنگر که شمع وجود چون در فراقت می‌گِرید و اشک های یتیم بر صفحه دفتر می‌چکد:) با این همه، بر دل سخت شما ، ناله و فغان ما اثر نکرد . . - از یک روز بارانی . الوا . ۱۴۰۲/۱۲/۹

در یک روز بارانی.

نه پای رفتن از اینجا نه طاقتی که بمانم .

به کسی‌ که برایت نمی‌نویسد، مزاحمِ روزهایت نمی‌شود، درباره‌ات نمی‌خواند، و زندگی‌ات را پراز کارهای شگفت انگیز نمی‌کند؛ وابسته نشو.

از من کلماتی به‌جا می‌ماند که تمامش برای تو بود.

هرچه بیشتر نمی‌بینمت، بیشتر تصورت می‌کنم.

غریبه شدن با کسی که یک‌روز تمام زندگی‌‌اش بودی، عجیب دلگیر است.

پناهم باش که عمرم رفت.